The new beginning

Helow bloggers,

Onze avonturen blijven zich maar opstapelen. Af en toe krijgen we beide het gevoel dat we aan rust toe zijn. Even een dagje blijven waar we zijn of achter een tv liggen. Geloof mij als ik het zeg; reizen is vermoeiend. Ik heb dit al een paar keer aangehaald maar ik ga het nu beter proberen beschrijven.
Weet je nog toen ik vertelde dat Little Corn Island de moeite was, de opoffering het waard was om die lange weg te verduren! Awel ik zal nu even in detail gaan. We hadden onze laatste dag op Little Corn helemaal uitgemelkt, zijn daar gebleven tot 3 uur. Eindelijk met een lancha naar the Big Corn.
Daar moesten we dan 7 uur wachten want de bood ging pas vertrekken om 12 uur snachts. Het zag er zo al een fu***** trage boot uit. Maar alle, den tijd ging snel met zatte eilandbewoners die ons wilden overtuigen dat drugs slecht is, Hey you my friend he! No smook oke, is no good. I see you good man! I see. Ikke maar aan het zeggen dat we hem geloofden en hetzelfde vonden, maar vooral dat we hem een andere keer nog wel gingen tegen komen.. Hij ging niet weg. Tot dat hij hanne had gevonden. Vanaf dat hij hanne , die aan het lezen was, wilde storen. Zij luisterde niet dus raakte hij haar aan.. Hanne riep direct zo van, EEEEJJJJJ. en dan rustig verder lezen. Die gast wist al snel te zeggen, she no good he, your friend no good... En we waren er vanaf.
Na wat bier en spellekes zoals; I have never... konden we den boot op. Ikke mijn hangmat opgehangen met in het achterhoofd dat dat goed zou meevallen. Ik redeneerde dat ge de schommelingen van den boot minder zou voelen, maar dat hangt dus af in welke richting ge uw hangmat ophangt! Zo dwars mogelijk op het vaarpad van de boot... Maar dat had ik pas door rond 3 uur snachts, en besloot om op het hout te gaan liggen. Het was trouwens een echte grave boot. Zo een boot waar zowel een auto naast u staat als kei veel bakken bier (leeg spijtig genoeg) mensen die gewoon op de grond liggen (gelijk wij) en de vrouwen die ruzie maken over de 8 bedden dat er zijn. Pfff wat een boottocht als ik er terug aan denk. Dan rond 5 uur smorgens kwam de zon een beetje op, dat was wel een mooi zicht vanuit mijn hangmat, maar slapen had nog mooier geweest.
Die pipoos moesten nog tanken op een ander klein eilandje. en daar stond de tijd blijkbaar stil. We hebben uiteindelijk 3 uur en een klets kunnen wachten voor we mochten beginnen tanken. Al bij al heeft de boottocht er 10 uur over gedaan in plaats van de beloofde 6 uur. Dan waren we in Bluefields aangekomen! een boeiende stad, maar niet leuk op een moment dat ge weinig hebt geslapen. De lanchas naar El Rama wilden precies niet vertrekken... er bleven maar mensen vertrekken en niemand wist iets interessant te vertellen over wanneer nu de boot wel zou vertrekken. Tja op zo´n moment word ik ofwel helemaal LOCO ofwel word ik rustig. gelukkig ben ik een super goei boek aan het lezen waar ik mij dan helemaal in kan terug trekken! Het vervolg op the Bourne Ultimatum! Een zot goei boek en den bourne die de gevechten doet in mijn hoofd is veel interessanter dan die op het grote witte doek. Niemand is perfect.
Ook de hele toch op de harde houten bankjes met een hond naast u die altijd tussen u en de mens naast u wil kruipen En de andere man die zijn benen niet toe kan houden, alle of toch niet kan kiezen hoe ver hij ze uit elkaar wilt. pfff, bourne was the saviour.

Dan nog eens drie uur wachten op een bus, maar ondertussen begon het buikje al wel te rammelen en konden we dus OP ONS DOOIE GEMAK iets gaan eten. Met een super grote watermeloen als dessert, ging als duidelijk terug rooskleuriger. De busrit ging ook nog eens 5 uur duren. Vertrok om 4 uur en ging aankomen om 9 uur savonds in de hoofdstad Managua. Van daaruit moesten we nog een bus pakken waarvan de laatste zou vertrekken om 10 uur. Maar zoals misschien enkele mensen weten zijn alle hoofdsteden van het centraal amerikaans gedeelte onveilig. Ze zeggen er bij dat Managua dan nog de veiligste is maar toch wil je daar niet snachts op een bus staan wachten ofzo. Het grappige is dat de nicaraguanen het super goed met u menen en u hard waarschuwen en helpen. Maar hun waarschuwingen lijken meer op bedreigingen op den duur. Ze zeggen dat je echt hard moet uitkijken, niet te zelfzeker mag zijn en altijd mensen moet arwanen. Tja zoals ik het heb geleerd: Hoe zelfzekerder ge er uitziet en hoe minst ge mensen argwaand, hoe minder mensen bedenken dat ge er niet thuishoort en u uiteindelijk lastigvallen. Maar alle.. ze waren vriendelijk en bedoelde het goed. Ze hebben onze taxichauffeur helemaal op de grill gelegd, waar gade ze naartoe brengen?!! en wat gade dan doen als dat niet lukt en hoeveel vraagt ge!! wiow, ik zou beginnen wenen als er twee fameuse vrouwen met hun potige vinger naar mij wees en om kracht bij te staan uw tenen zouden masseren met hun zware zolen... zoals ik al zei, ze bedoelde het goed. De taxichauffeur beweerde dat er geen bussen meer zouden rijden en hij had gelijk. heel het busstation dat we ondertussen al drie keer gezien hadden was verlaten... zelfs geen zwerfhonden en dat nam ik als een slecht teken. Hij reed ons dan maar naar een goei hoteleke waar 1 van onze medereizigers al geweest was. Onderweg zien we ineens een buske met GRANADA op. Hij stopt en wilt achteruit rijden op de baan... er zijn natuurlijk geen pechstroken... en de mensen die moesten stoppen tuuterden zelfs niet... Jaja zei de chauffeur, ze gaan wel uit de weg. Als ik uitstap, dacht ik, gaat alles veel sneller. Ik kwam dichter bij de bus en ik zag dat het "moeilijk" ging zijn. Ik vroeg aan de bestuurder, van gaat het nog dat ik meega. JA JA MAN., ik zeg: maar we zijn wel met 3. dan zag ik hem achterom kijken naar de mensenmassa en het hmmm geluid maken. Hij moest toegeven dat het moeilijk ging zijn. De mensen die uit de bus hingen werden ongeduldig want zoveel kracht hadden ze nu ook weer niet dat ze er uren aan konden blijven hangen... en de mensen van binnen hadden het duidelijk warm... Tja toch maar naar het hotel dan!
Nog ruzie gemaakt met de taxichauffeur want hun prijzen durven nog al wel eens veranderen. maar naar onze mening had hij gelijk.. .en alle we waren gewoon te moe om te discussieren.

11 uur aan een stuk geslapen!
een mooie ochtend gehad met een vriendelijke taxi, geen ontbijt maar koffie, een vriendelijke man die mij aan het overtuigen was dat de koffie hier de beste was, hij smaakte enorm goed die ochtend dus ik maakte hem gelukkig met toe te stemmen. De busontvanger (ge hebt op elke bus altijd een chauffeur een nen gast die het geld ontvangt en uw spullen eventueel op het dak vastbindt.) heeft geprobeert om me te leren fluiten op de manier dat ze het hier doen.. Veel harder! (ik blijf maar oefenen)


En de busrit naar Granada die dag voelde gelijk een nieuw begin.