Hey HEY HEY HEY mensen!!!
ik heb echt wel medelijden met jullie... Op msn stond gisteren de vraag: Waar blijft de zon? en ik dacht in mijn eigen... ja de zin zit aan deze kant van de oceaan en die gaat niet overkomen tot dat wij het vliegtuig nemen.
We zitten hier namelijk in nicaragua en het is hier WAAAAAAAAARM! Zelfs gisteren nacht waren we zweetend aan het rondwandelen!
We zijn beland in Léon in Nicaragua! Deze zondag nog eens naar het strand gaan, wat bakken. Het is dat we nog niet bruin genoeg zijn... Maar ik zit nu in een internet cafe en die fuckers willen hier van deze zaak een ijskast maken met hun airco en ik wil al terug warmte amaai- Vandaar mijn WELGEMEENDE zorgen over jullie staat van welzijn!
Oke léon is schoon, en gisteren hebben we onze beentjes nog eens kunnen strekken in de hostel. Overdag konden we nergens echte toeristen spotten, en we kwamen terug van het eten, en BOOOM: er was precies een toeristen bus gedropt in onze hostel! Trouwens aan de overkant van de straat is er een cafe genaamd: VIA VIA. en het heeft ook een hostel.. Geen toeval mensen. het is inderdaad een keten van cafes over de wereld. hier is er een, antwerpen, catalonie in spanje, ... Alle er zijn er een stuk of 6 in afrika nog een en juist boven australie ook.
naar het schijnt zou er dus een belgische eigenares of zo moeten zijn... Alle ik heb iemand op het straat horen roepen dat hij van de belgische hield... En de tweede tip is dat er stoofvlees op het menu staat! Comida typica en belgica! Zotte peren he
Dan weten we weer wat te eten vanavond!
voor de rest hebben we enorm grote koffievelden gezien! heelder voetbalvelden groot waren er koffiebonen uitgespreidt om te drogen. Het is hier blijkbaar de streek van de fair trade coffee!
Hij is inderdaad enorm lekker! Ik ga wat mee naar huis moeten nemen.
Belgen zijn hier blijkbaar anders niet te vinden. Nederlanders daar en tegen kom je over de hele wereld tegen. Aan de grens hebben we nog met een nederlandse samen in een hotelkamer geslapen. W e hadden haar op de bus leren kennen en dan ja.. as long as it is sheep! we are game-
We zijn ook nog leuke nederlanders tegengekomen! We waren op den dool in Matagalpa en zonder het te weten wandelen we de populairste bar van de jongeren binnen. Op het moment rond 1 uur smiddags was er nog niet veel van te merken-..- Zo dingens gebeuren natuurlijk wel meer met mij, iets wordt namelijk populairder eens DE BELGIUMPEOPLE daar zijn geweest, :)
Maar dus een koffie, cocktail en een fles rum later blijft het volk er maar binnen stromen. - we hebben er een nederlandse filmploeg tegen gekomen die een documentaire aan het maken waren over de gebreken, of beter de ONTbrekende, gehandicapten sector in Nicaragua. Toffe mannen die nu al terug in nederland zijn!
Over kom je hier dan ook bedelende mensen tegen met kromme benen of zelfs zonder, die kruipen over de grond of met een kruk en een hand langs de banken van de bus klauteren om almoezen te vragen...
Pijnlijk!
Mensen, fotos zullen nog effe moeten wachten want de pcs zijn heir blijkbaar weeral niet capabel om uit te voeren wat nen westerse mens er van verlangt:
Mensen sterkte he tot we terug komen met de zon!
Vanaf nu heb je je vrienden overal bij! Messenger voor Mobile
vrijdag 27 februari 2009
zaterdag 21 februari 2009
Utila, Bay Islands, Honduras
Wiow wiow,
Duiken is de max! Hanne is er vooral enorm zot van. We zijn al 18 meter diep geweest, ikke natuurlijk nog net iets dieper! Altijd iets over de grens gaan he, ge kent mij. We hebben ongeveer 7 of 8 keer gedoken, en we zijn beiden CERTIFIED OPEN WATER DIVERS!!!!!!!!!!!!! Aint that the SHIT
Ik viel een beetje in huis met alles waarschijnlijk maar de mensen die al een week op informatie zitten te wachten zijn al gesteld nu... Hee
Aan Dirk wil ik effe zeggen dat we onze reis van Guatemala naar Honduras als volgt ging: Smorgens in Livingston vertrokken (bij the rasta duds!) met een boot naar Puerto Barios, dan een busje naar Puerto Cortes in Honduras (effe voor de record, voor mij persoonlijk de ongemakelijkste busrit ever denk ik. Ik heb twee uur op 1 bil gezeten, gedeeltelijk omdat ik tussen twee ferme dames zat. en na een kwartier of zo waren mijn benen al gevoelloos... tof tof. uiteindelijk ging de dame naast me weg en ikke kei opgelucht en demonstratief veel plaats in nemen. Kwam de volgende dame net 500 meter verder, en die was nog "fermer", Alle vorm van humor ontgaat je dan, maar het was maar voor even. Na 5 minuten kwamen we aan een dorp ofzo en er moesten veel mensen afstappen.) De grens, zoals elke grenspost, bestaat uit stress en drukte! Maar in al dat tumult hebben we een goeie exchange rate kunnen afdwingen en vanaf we die mannen achter ons lieten was de grensovergang enorm rustig. En vriendelijke mensen... We moesten wel 3 euro betalen voor de vriendelijkheid, maar dat nam ik na een klote busrit en veel drukte er graag bij. Een glimlach doet wonderen zeggen ze altijd he.
Een bus naar puerto en van daaruit, direct overgestapt op de volgende bus. Dat was best vermoeiend, in slaap vallen op een warme bus en dan hup hup, andere bus, en dan terug uren tijd hebben voor je gedachten. Deze busman dacht om ons eens goed in het zak te zetten door het dubbel te vragen! onnozelaar, ik heb hem uiteindelijk gewoon 1 euro extra moeten geven zodat hij zou stoppen, toch doen alsof hij gewonnen had. Voor mij was het toch even een zware pil weeral. Het lijkt zo elke keer een ritueel te worden om al direct de eerste dag afgezet te worden in een nieuw land. Het is dan ook traditie dat het mensen zijn van de bus. Pfff ze rieken het gewoon blijkbaar. Maar dus smorgens om 9 uur vertrokken en savonds om 9 uur ongeveer aangekomen in La Seina of zoiets... Ineens viel me op dat Honduras een pak armer is dan de andere landen en er zich blijkbaar ook niet echt iets van aantrekt. Het moet een pracht land zijn, maar de aantrekkelijkheid verminderd gelijkevenredig met de daklozen en het straatafval... Steden zoals San Pedro de sula, waar dagelijk mensen vermoord worden (omdat ze hun gsm niet willen afgeven), bevorderen het niet echt. Dus we zijn blij met onze beslissing om door te reizen naar Nigaragua! Maandag vertrekken we, nadat hanne haar Oscars, waar ze al twee weken om zaagt, heeft kunnen zien.
MAAR DUS MEER OVER HET DUIKEN!!!!!!!
Je stapt van de boot in Utila en er komt een storm van business paiers op je af. Do you want to take a divers course?, do you need a place to sleep? I can tell you man, we really got the best diving school on the Island. And you even get 4 nights free in our hotel, free internet use and a kitchen.. What do you say what do you say...???
Just give me your flyer, Im going to have some breakfast and we will talk it over!!! pfff
Na een kop koffie kon ik nog altijd niet echt beter nadenken maar ja,.... gelukkig heb ik hanne bij op zulke momenten, en kiest zij voor ons.
Lets go with the Captian Morgans Dive Shop! AAAAArrrr Mayteeee
Ze hadden een eigen hotel op een klein eilandje ten westen van Utila waar het veel rustiger is. Gratis kayak lenen, snorkeling gear, ... tv... (Cold showers), nice view, ... AND 2 FREEEEEEEEE dives
Oke nu nog op dat eiland geraken. Er was een amerikaan met een bootje die er een restaurant had. Hij ging ons meepakken, maar tja wanneer hij klaar was, en de geile rasker was nog een praatje aan het maken met een dame.. hebben we de crew een beetje beter leren kennen. We kregen ook al direct een boek in ons handen geduwt, 270 blz, veel leesplezier... Nee het was best een interessant boek en gemakkelijk om de essentie er uit te halen! Maar we moesten dus inderdaad ook een exaam doen. Ik heb 90 procent, nog nooit zoveel gehad in mijn leven denk ik, behalve op wiskunde misschien af en toe. (for the record. hanne heeft 92 procent)
Maar alle ik ben weer van alles aan het overslagen. Onze instructor Fez, zotte dud van Turkey. A real surf dude.. misschien heb ik er ergens wel een foto van. Maar dus the gear and all that is real excited. De eerste keer ge in uw duikpak kruipt en u laat zinken. zot gevoel... Al snel leer je de basics zoals onder water u duikbril uitdoen, van regulator veranderen. All that ... En dan komt the real stuff. De tweede dag was het voor ons al zover, in the OPEN SEA man! de onder water wereld is iets zot. Alles werkt anders en alles heeft ook een fuctie. Leuk om zo kleine cleaners bezig te zien... alle veel te zien, zoveel dat je bijna niet weet naar wat te kijken
Hanne had de derde nacht een droom over een haai... maar we hebben er geen gezien. wel een pijlstaart rog, zotte grote vissen met zilvere tanden die zo in het donker schuilen, Kreeften, dora´s zoals hanne ze noemt en duizende en duizende verschillende andere gekleurde vissen!! very nice...
Misschien maak ik dit verhaal nog wel eens af maar nu moeten we ons gaan zat drinken met zotte duidsers die we hebben leren kennen.
Ik wil ook zeggen tegen al mijn vrienden!!! Ik ben jullie niet vergeten en ik denk veel aan jullie. Ik heb hier een paar nachten in de hangmatten gehangen met mooie herrinneringen aan jullie en veel vragen over jullie toestand. Hoe heeft kim valentijn gevierd, hoe heeft jeroen valentijn gevierd (zijne eerste), hoe gaat het met onze jonas en wouter... Houdt ons nathalie zich goed... Hoe is het met ons elise en haar leuke reizen... en onze Lowie: mijn petekindje is aan het leren spreken, en ik heb het zelfs nog niet gehoord! En mijn broeder...
(aan al de mensen die ik niet genoemd heb: Jullie zijn duidelijk geen vrienden van mij :-) )
Mensen hou jullie allemaal goed... ik zal nog wel eens tijd maken morgen of overmorgen om mijn verhaal af te maken!!!!!
ZOEN ZOEN ZOEN EN zalige valentijn allemaal
De nieuwe Hotmail maakt je leven nog makkelijker Wees er als eerste bij.
Duiken is de max! Hanne is er vooral enorm zot van. We zijn al 18 meter diep geweest, ikke natuurlijk nog net iets dieper! Altijd iets over de grens gaan he, ge kent mij. We hebben ongeveer 7 of 8 keer gedoken, en we zijn beiden CERTIFIED OPEN WATER DIVERS!!!!!!!!!!!!! Aint that the SHIT
Ik viel een beetje in huis met alles waarschijnlijk maar de mensen die al een week op informatie zitten te wachten zijn al gesteld nu... Hee
Aan Dirk wil ik effe zeggen dat we onze reis van Guatemala naar Honduras als volgt ging: Smorgens in Livingston vertrokken (bij the rasta duds!) met een boot naar Puerto Barios, dan een busje naar Puerto Cortes in Honduras (effe voor de record, voor mij persoonlijk de ongemakelijkste busrit ever denk ik. Ik heb twee uur op 1 bil gezeten, gedeeltelijk omdat ik tussen twee ferme dames zat. en na een kwartier of zo waren mijn benen al gevoelloos... tof tof. uiteindelijk ging de dame naast me weg en ikke kei opgelucht en demonstratief veel plaats in nemen. Kwam de volgende dame net 500 meter verder, en die was nog "fermer", Alle vorm van humor ontgaat je dan, maar het was maar voor even. Na 5 minuten kwamen we aan een dorp ofzo en er moesten veel mensen afstappen.) De grens, zoals elke grenspost, bestaat uit stress en drukte! Maar in al dat tumult hebben we een goeie exchange rate kunnen afdwingen en vanaf we die mannen achter ons lieten was de grensovergang enorm rustig. En vriendelijke mensen... We moesten wel 3 euro betalen voor de vriendelijkheid, maar dat nam ik na een klote busrit en veel drukte er graag bij. Een glimlach doet wonderen zeggen ze altijd he.
Een bus naar puerto en van daaruit, direct overgestapt op de volgende bus. Dat was best vermoeiend, in slaap vallen op een warme bus en dan hup hup, andere bus, en dan terug uren tijd hebben voor je gedachten. Deze busman dacht om ons eens goed in het zak te zetten door het dubbel te vragen! onnozelaar, ik heb hem uiteindelijk gewoon 1 euro extra moeten geven zodat hij zou stoppen, toch doen alsof hij gewonnen had. Voor mij was het toch even een zware pil weeral. Het lijkt zo elke keer een ritueel te worden om al direct de eerste dag afgezet te worden in een nieuw land. Het is dan ook traditie dat het mensen zijn van de bus. Pfff ze rieken het gewoon blijkbaar. Maar dus smorgens om 9 uur vertrokken en savonds om 9 uur ongeveer aangekomen in La Seina of zoiets... Ineens viel me op dat Honduras een pak armer is dan de andere landen en er zich blijkbaar ook niet echt iets van aantrekt. Het moet een pracht land zijn, maar de aantrekkelijkheid verminderd gelijkevenredig met de daklozen en het straatafval... Steden zoals San Pedro de sula, waar dagelijk mensen vermoord worden (omdat ze hun gsm niet willen afgeven), bevorderen het niet echt. Dus we zijn blij met onze beslissing om door te reizen naar Nigaragua! Maandag vertrekken we, nadat hanne haar Oscars, waar ze al twee weken om zaagt, heeft kunnen zien.
MAAR DUS MEER OVER HET DUIKEN!!!!!!!
Je stapt van de boot in Utila en er komt een storm van business paiers op je af. Do you want to take a divers course?, do you need a place to sleep? I can tell you man, we really got the best diving school on the Island. And you even get 4 nights free in our hotel, free internet use and a kitchen.. What do you say what do you say...???
Just give me your flyer, Im going to have some breakfast and we will talk it over!!! pfff
Na een kop koffie kon ik nog altijd niet echt beter nadenken maar ja,.... gelukkig heb ik hanne bij op zulke momenten, en kiest zij voor ons.
Lets go with the Captian Morgans Dive Shop! AAAAArrrr Mayteeee
Ze hadden een eigen hotel op een klein eilandje ten westen van Utila waar het veel rustiger is. Gratis kayak lenen, snorkeling gear, ... tv... (Cold showers), nice view, ... AND 2 FREEEEEEEEE dives
Oke nu nog op dat eiland geraken. Er was een amerikaan met een bootje die er een restaurant had. Hij ging ons meepakken, maar tja wanneer hij klaar was, en de geile rasker was nog een praatje aan het maken met een dame.. hebben we de crew een beetje beter leren kennen. We kregen ook al direct een boek in ons handen geduwt, 270 blz, veel leesplezier... Nee het was best een interessant boek en gemakkelijk om de essentie er uit te halen! Maar we moesten dus inderdaad ook een exaam doen. Ik heb 90 procent, nog nooit zoveel gehad in mijn leven denk ik, behalve op wiskunde misschien af en toe. (for the record. hanne heeft 92 procent)
Maar alle ik ben weer van alles aan het overslagen. Onze instructor Fez, zotte dud van Turkey. A real surf dude.. misschien heb ik er ergens wel een foto van. Maar dus the gear and all that is real excited. De eerste keer ge in uw duikpak kruipt en u laat zinken. zot gevoel... Al snel leer je de basics zoals onder water u duikbril uitdoen, van regulator veranderen. All that ... En dan komt the real stuff. De tweede dag was het voor ons al zover, in the OPEN SEA man! de onder water wereld is iets zot. Alles werkt anders en alles heeft ook een fuctie. Leuk om zo kleine cleaners bezig te zien... alle veel te zien, zoveel dat je bijna niet weet naar wat te kijken
Hanne had de derde nacht een droom over een haai... maar we hebben er geen gezien. wel een pijlstaart rog, zotte grote vissen met zilvere tanden die zo in het donker schuilen, Kreeften, dora´s zoals hanne ze noemt en duizende en duizende verschillende andere gekleurde vissen!! very nice...
Misschien maak ik dit verhaal nog wel eens af maar nu moeten we ons gaan zat drinken met zotte duidsers die we hebben leren kennen.
Ik wil ook zeggen tegen al mijn vrienden!!! Ik ben jullie niet vergeten en ik denk veel aan jullie. Ik heb hier een paar nachten in de hangmatten gehangen met mooie herrinneringen aan jullie en veel vragen over jullie toestand. Hoe heeft kim valentijn gevierd, hoe heeft jeroen valentijn gevierd (zijne eerste), hoe gaat het met onze jonas en wouter... Houdt ons nathalie zich goed... Hoe is het met ons elise en haar leuke reizen... en onze Lowie: mijn petekindje is aan het leren spreken, en ik heb het zelfs nog niet gehoord! En mijn broeder...
(aan al de mensen die ik niet genoemd heb: Jullie zijn duidelijk geen vrienden van mij :-) )
Mensen hou jullie allemaal goed... ik zal nog wel eens tijd maken morgen of overmorgen om mijn verhaal af te maken!!!!!
ZOEN ZOEN ZOEN EN zalige valentijn allemaal
De nieuwe Hotmail maakt je leven nog makkelijker Wees er als eerste bij.
woensdag 11 februari 2009
Tikal (een beetje over vervoer en een beetje over straathonden)
Hey schattekes,
Ik heb juist iets minder nieuws gekregen, in verband met geld weeral en zo... Ze hebben te veel geld afgenomen van mijn visa bij het kopen van het vliegticket, maar ik zal de fuckers wel krijgen... of ten minste mijn geld terug :-)
Maar alle dat mag de mooie herrinering van deze leuke dag niet verpesten...
We zijn naar Tikal geweest! Volgens de Guatemalezen is het DE hoofdstad van de Mayawereld. Volgens mij, en volgens de geschiedenis blijkbaar (vraag maar aan hanne), is het wel een grote stad geweest maar nooit de hoofdstad. Want, ik heb goed opgelet tijdens hanne haar lezingen, de mayas waren eerder een verzameling van verschillende groeperingen, die soms niet snel genoeg de andere de loef af konden steken. Maar alle, toffe mannen dus.
Tikal op zich is enorm verpreidt, wat neer komt op lange wandelingen tussen de verschillende tempels. Wel een mooi zicht altijd, door het oerwoud wandelen. Soms heb je ook iets om naar te zien, een aapje in de bomen, hanne die zich hard concentreerd om de trappen af te gaan, of gewoon mooie vogels die de raarste geluiden maken.
De tempels op zich, ja hoe moet ik het zeggen.... Na ongeveer meer dan 30 tempels of consoorten gezien te hebben op enkele maanden tijd, beginnen ze eerlijk gezegd hard op elkaar te lijken. Dat is het zelfde dat ik van de week tegen hanne zij dat ik niet meer wist welk buske we naar waar genomen hebben, maar dat ik me wel iets speciaals kan herrineren dat we ooit in zo een buske gezeten hebben met 24 personen. Dat terzijde. Nee de uitzichten die we vandaag voor onze oogleden hebben gekregen waren inderdaad adembenemend. de klim naar boven had misschien ook iets te maken met onze gebrek aan adem. Het was geniet, zo ver als je kon kijken was er oerwoud, een paar oeroude tempels die er boven uit komen. Ik voelde me even speciaal dat ik dat allemaal mocht meemaken.
Telkens ik tempels zie moet ik er op klimmen. Conditie is belangrijkk, en ik denk dan altijd, als die klein mannekes dat elke dag 7 keer konden doen, waarschijnlijk soms op een lege maag, DAN KAN IK DAT OOK (met een volle weliswaar). Het was de moeite alles bij een. Altijd maar op de loer voor de PANTERS die er leven. Alle geluk hebben ze een heel goed reukvermogen, rieken ze stinkende toeristen van heel veraf en bovenal een groot geluk dat ze de toeristen niet lusten. Er worden bijna nooit panters gezien rond tikal. Tegen de middag klimmen ze hoog in de bomen voor een briesje en hun middagdutje.
Mooi mooi
Ik was overlaatst in een busje aan het rijden over het mooie landschap van Guatemala en wou iets schrijven naar jullie, omdat het al zo lang geleden was... dus heb ik het in mijn dagboek geschreven en zal ik het nu proberen op nieuw te ontcijferen en hier neer te schrijven.
Entry Blog 9/2 - Vervoer
ik wil het met jullie eens hebben over het vervoer dat we hier al genomen hebben. In het begin zaten we in een ruim vliegtuig: elks zijn eigen tv en voldoende plaats. Over de bagage moesten we ons ook geen zorgen maken. De eerste bus die we namen was nogal zot. Ze reed langs bruggen en door tunnels alsof het de exacte afmetingen had. De bestuurder wist elke laatste cm van de weg te benutten. De metros in NY zijn de max. Stipt ofwel voldoende in regelmaat. Altijd een plezier, behalve de gure blikken, aangezien we meestal de enigste blanken waren die bleven zitten tot Harlem.
De eerste bus was een Megabus naar boston. Internet op de bus en redelijk voldoende plaats., In boston hadden ze pas zotte trams., Ze leken op hele oude trams. Breed en robust, zonder dat pre-industrieel bijzonder gevoel te krijgen.
Een megabus naar Washinton, was hetzelfde.
Dan de eerste en laaste, te lange, busrit met GREYHOUND. Breek hanne haar mond hier niet over open... maar het was een vermoeiende rit. Ze duurde 17 uur, stopte meermaals in het midden van de nacht, en we moesten om 4 uur er allemaal uit.
Het was een extra motivatie om een auto te huren. De andere motieven waren dat er niet veel busmaatschappijen het zuid-oosten dekken en je veel kleine mooie dingen zou missen.
Van Nshvil beschikte we over een compact car. Wat in de USA meerkomt op een ruime 5 deurs Toyota, Cruizing...
In Mexico was het direct een pakje warmer. Dus als logisch gevolg: Bussen met airco, en niet zomaar een aircosysteem. Elke buschaufeur maakte er een persoonlijke eer van om toch maar de koudste bus te hbben. We pakte al snel een trui of twee mee om in de bus aan te doen.
Af en toe werden we al bloodgesteld aan de colectivos of kleinere busjes. Vrij opgepropt bij elkaar, en vanaf toen was duidelijk hoe groot ik was, of hoe klein alles was ingesteld op de "normale mensen" hier. Mijn knieen hebben sinds we de grens van guatemala zijn over gegaan geen vrijheid meer geproefd. Ze zitten altijd tegen de bank voor me. Als we dan in een chickenbus rijden die bevolkt is, heb ik echt pech. In een chickenbus bestaat de bank voor me uit een ijzeren achterkant van het idylisch klinkende Blue bird. Je gaat dit nogal snel sarcastisch oppakken wanneer uw knieen gevoelloos worden.
We zitten vaak met meer dan 16 man in een toyota busje die maar 3 banken heeft. De 17de, 18de en 19de man moeten dan rechtstaan en de 20ste op het dak. Bussines as usual.
Tuteren is hier coment dire bonjours. Ze zijn dan ook al zoveel gebruikt dat het tuutplatform gevoelig genoeg is geworden. Trillingen van u hand resulteren in een trommelgeroffel van getuut...
Dan wou ik ook nog iets kwijt over straathonden. Ik weet dat het een lang bloglog wordt zo, maar neem hier dan even een pauze of zo. en voor gevoelige lezers... (of die aan het eten zijn of nog moeten gaan eten) Stop gewoon
Straathonden
In den beginnen was het enigste dat me opvoel de manier van samenleven tussen mens en hond. Honden bestonden naast de mensen, het werd hen gegund om te overleven blijkbaar. Wat ze op het straat kunnen vinden is van hen en ´snachts worden de honden toegelaten het idee te hebben dat ze de traten bezitten. De man zet af en toe het idee wel eens recht... als hij in een dronken bui is.
De grote angst dat een hond toont wanneer er een te brusk gebaar in zijn richting komt, is hiervan het bewijs. Ook de littekens of verwondingen hebben vaak iets weg van "made by man". met opzet of niet laat ik in het midden. Honden trompelen of hinken voorbij op 3 of 4 poten en af en toe krijg je en betere blik waarom het voortbewegen zo oñslachtig gebeurt. Ofwel is de poot gebrokenm en in dat geval kan de hond nog herstellen of er goed vanaf komen, ofwel is er een verwondingaan de oot dat je denk: " hoe moet het zijn om dageljiks rond te dwarrelen met pijn die uw beenderen doet verkruimelen. Maar dat is nog niet je grootste zorg, de honger doet nog meer pijn.
Honden lopen rond met open wonden die aan het schillen zijn. Of moeten af en toe leunen op een poot waarvan het vlees van het been hangt.
Vandaag heb ik het vettigste gezien: een hond met een gapende wonde op zijn hoofd. Ik ging dichterbij kijken. De hond ging gewoon liggen alsof het tijd was voor zijn middagdutje in de zon. Ik kwam dichter en ik kon zijn schedel zien. De wond zelf was ondertussen aan het genezen, ze bloede niet meer, maar was nooit van plan om terug toe te groeien. De hond bedacht waarschijnlijk waarom ik zo bleef kijken en trok zijn wenkbrauwen op. Wanneer hij dit deed kon ik het vel op zijn hoofd zien glijden over zijn schedel. Ik zag de scheidingslijn van zijn 2 schedelhersenhelften.
Alsof dit een plotse pijnscheut gaf aan de hond begon hij heftig te blaffen in mijn richting en viel hij aan. Ik struikelde bijna achteruit...
Alles is in orde, behalve mijn psychische toestand... :-) mopke he, maar het is wel een vies verhaal he
Alle ik ga eens zien hoe veel beeldscherm dit verhaal op de blog gaat innemen en geniet nog van de mooie fotos op facebook he mensen.
STUUR OOK NOG EENS ALLEMAAL EEN LEUKE MAIL HOE HET MET JULLIE GAAT, ik haat enkel richtingsverkeer.
Zoenen allemaal
We hebben trouwens besloten om binnen de week al op de bay Island te zitten en aan onze duiklessen te beginnen. Spannend, hopelijk verdrink ik niet... Dat wil dus zeggen, terug naar het warme strand, palmbomen en mooie zee. Een weekje terug op dezelfde plaats zitten... wil dat ookzeggen. MMMM
Alle fun stuff van Messenger nu verzameld op één coole site! Windows Live Messenger
Ik heb juist iets minder nieuws gekregen, in verband met geld weeral en zo... Ze hebben te veel geld afgenomen van mijn visa bij het kopen van het vliegticket, maar ik zal de fuckers wel krijgen... of ten minste mijn geld terug :-)
Maar alle dat mag de mooie herrinering van deze leuke dag niet verpesten...
We zijn naar Tikal geweest! Volgens de Guatemalezen is het DE hoofdstad van de Mayawereld. Volgens mij, en volgens de geschiedenis blijkbaar (vraag maar aan hanne), is het wel een grote stad geweest maar nooit de hoofdstad. Want, ik heb goed opgelet tijdens hanne haar lezingen, de mayas waren eerder een verzameling van verschillende groeperingen, die soms niet snel genoeg de andere de loef af konden steken. Maar alle, toffe mannen dus.
Tikal op zich is enorm verpreidt, wat neer komt op lange wandelingen tussen de verschillende tempels. Wel een mooi zicht altijd, door het oerwoud wandelen. Soms heb je ook iets om naar te zien, een aapje in de bomen, hanne die zich hard concentreerd om de trappen af te gaan, of gewoon mooie vogels die de raarste geluiden maken.
De tempels op zich, ja hoe moet ik het zeggen.... Na ongeveer meer dan 30 tempels of consoorten gezien te hebben op enkele maanden tijd, beginnen ze eerlijk gezegd hard op elkaar te lijken. Dat is het zelfde dat ik van de week tegen hanne zij dat ik niet meer wist welk buske we naar waar genomen hebben, maar dat ik me wel iets speciaals kan herrineren dat we ooit in zo een buske gezeten hebben met 24 personen. Dat terzijde. Nee de uitzichten die we vandaag voor onze oogleden hebben gekregen waren inderdaad adembenemend. de klim naar boven had misschien ook iets te maken met onze gebrek aan adem. Het was geniet, zo ver als je kon kijken was er oerwoud, een paar oeroude tempels die er boven uit komen. Ik voelde me even speciaal dat ik dat allemaal mocht meemaken.
Telkens ik tempels zie moet ik er op klimmen. Conditie is belangrijkk, en ik denk dan altijd, als die klein mannekes dat elke dag 7 keer konden doen, waarschijnlijk soms op een lege maag, DAN KAN IK DAT OOK (met een volle weliswaar). Het was de moeite alles bij een. Altijd maar op de loer voor de PANTERS die er leven. Alle geluk hebben ze een heel goed reukvermogen, rieken ze stinkende toeristen van heel veraf en bovenal een groot geluk dat ze de toeristen niet lusten. Er worden bijna nooit panters gezien rond tikal. Tegen de middag klimmen ze hoog in de bomen voor een briesje en hun middagdutje.
Mooi mooi
Ik was overlaatst in een busje aan het rijden over het mooie landschap van Guatemala en wou iets schrijven naar jullie, omdat het al zo lang geleden was... dus heb ik het in mijn dagboek geschreven en zal ik het nu proberen op nieuw te ontcijferen en hier neer te schrijven.
Entry Blog 9/2 - Vervoer
ik wil het met jullie eens hebben over het vervoer dat we hier al genomen hebben. In het begin zaten we in een ruim vliegtuig: elks zijn eigen tv en voldoende plaats. Over de bagage moesten we ons ook geen zorgen maken. De eerste bus die we namen was nogal zot. Ze reed langs bruggen en door tunnels alsof het de exacte afmetingen had. De bestuurder wist elke laatste cm van de weg te benutten. De metros in NY zijn de max. Stipt ofwel voldoende in regelmaat. Altijd een plezier, behalve de gure blikken, aangezien we meestal de enigste blanken waren die bleven zitten tot Harlem.
De eerste bus was een Megabus naar boston. Internet op de bus en redelijk voldoende plaats., In boston hadden ze pas zotte trams., Ze leken op hele oude trams. Breed en robust, zonder dat pre-industrieel bijzonder gevoel te krijgen.
Een megabus naar Washinton, was hetzelfde.
Dan de eerste en laaste, te lange, busrit met GREYHOUND. Breek hanne haar mond hier niet over open... maar het was een vermoeiende rit. Ze duurde 17 uur, stopte meermaals in het midden van de nacht, en we moesten om 4 uur er allemaal uit.
Het was een extra motivatie om een auto te huren. De andere motieven waren dat er niet veel busmaatschappijen het zuid-oosten dekken en je veel kleine mooie dingen zou missen.
Van Nshvil beschikte we over een compact car. Wat in de USA meerkomt op een ruime 5 deurs Toyota, Cruizing...
In Mexico was het direct een pakje warmer. Dus als logisch gevolg: Bussen met airco, en niet zomaar een aircosysteem. Elke buschaufeur maakte er een persoonlijke eer van om toch maar de koudste bus te hbben. We pakte al snel een trui of twee mee om in de bus aan te doen.
Af en toe werden we al bloodgesteld aan de colectivos of kleinere busjes. Vrij opgepropt bij elkaar, en vanaf toen was duidelijk hoe groot ik was, of hoe klein alles was ingesteld op de "normale mensen" hier. Mijn knieen hebben sinds we de grens van guatemala zijn over gegaan geen vrijheid meer geproefd. Ze zitten altijd tegen de bank voor me. Als we dan in een chickenbus rijden die bevolkt is, heb ik echt pech. In een chickenbus bestaat de bank voor me uit een ijzeren achterkant van het idylisch klinkende Blue bird. Je gaat dit nogal snel sarcastisch oppakken wanneer uw knieen gevoelloos worden.
We zitten vaak met meer dan 16 man in een toyota busje die maar 3 banken heeft. De 17de, 18de en 19de man moeten dan rechtstaan en de 20ste op het dak. Bussines as usual.
Tuteren is hier coment dire bonjours. Ze zijn dan ook al zoveel gebruikt dat het tuutplatform gevoelig genoeg is geworden. Trillingen van u hand resulteren in een trommelgeroffel van getuut...
Dan wou ik ook nog iets kwijt over straathonden. Ik weet dat het een lang bloglog wordt zo, maar neem hier dan even een pauze of zo. en voor gevoelige lezers... (of die aan het eten zijn of nog moeten gaan eten) Stop gewoon
Straathonden
In den beginnen was het enigste dat me opvoel de manier van samenleven tussen mens en hond. Honden bestonden naast de mensen, het werd hen gegund om te overleven blijkbaar. Wat ze op het straat kunnen vinden is van hen en ´snachts worden de honden toegelaten het idee te hebben dat ze de traten bezitten. De man zet af en toe het idee wel eens recht... als hij in een dronken bui is.
De grote angst dat een hond toont wanneer er een te brusk gebaar in zijn richting komt, is hiervan het bewijs. Ook de littekens of verwondingen hebben vaak iets weg van "made by man". met opzet of niet laat ik in het midden. Honden trompelen of hinken voorbij op 3 of 4 poten en af en toe krijg je en betere blik waarom het voortbewegen zo oñslachtig gebeurt. Ofwel is de poot gebrokenm en in dat geval kan de hond nog herstellen of er goed vanaf komen, ofwel is er een verwondingaan de oot dat je denk: " hoe moet het zijn om dageljiks rond te dwarrelen met pijn die uw beenderen doet verkruimelen. Maar dat is nog niet je grootste zorg, de honger doet nog meer pijn.
Honden lopen rond met open wonden die aan het schillen zijn. Of moeten af en toe leunen op een poot waarvan het vlees van het been hangt.
Vandaag heb ik het vettigste gezien: een hond met een gapende wonde op zijn hoofd. Ik ging dichterbij kijken. De hond ging gewoon liggen alsof het tijd was voor zijn middagdutje in de zon. Ik kwam dichter en ik kon zijn schedel zien. De wond zelf was ondertussen aan het genezen, ze bloede niet meer, maar was nooit van plan om terug toe te groeien. De hond bedacht waarschijnlijk waarom ik zo bleef kijken en trok zijn wenkbrauwen op. Wanneer hij dit deed kon ik het vel op zijn hoofd zien glijden over zijn schedel. Ik zag de scheidingslijn van zijn 2 schedelhersenhelften.
Alsof dit een plotse pijnscheut gaf aan de hond begon hij heftig te blaffen in mijn richting en viel hij aan. Ik struikelde bijna achteruit...
Alles is in orde, behalve mijn psychische toestand... :-) mopke he, maar het is wel een vies verhaal he
Alle ik ga eens zien hoe veel beeldscherm dit verhaal op de blog gaat innemen en geniet nog van de mooie fotos op facebook he mensen.
STUUR OOK NOG EENS ALLEMAAL EEN LEUKE MAIL HOE HET MET JULLIE GAAT, ik haat enkel richtingsverkeer.
Zoenen allemaal
We hebben trouwens besloten om binnen de week al op de bay Island te zitten en aan onze duiklessen te beginnen. Spannend, hopelijk verdrink ik niet... Dat wil dus zeggen, terug naar het warme strand, palmbomen en mooie zee. Een weekje terug op dezelfde plaats zitten... wil dat ookzeggen. MMMM
Alle fun stuff van Messenger nu verzameld op één coole site! Windows Live Messenger
donderdag 5 februari 2009
Antigua
Hey mensen,
Ja man, antigua is echt een super mooie stad! We zijn hier al goed tot rust gekomen en vinden onze weg hier goed. Er zijn hier enkele cafes die een film tonen savonds, dus dat hielp ook wel om onze rust te vinden. Gisteren was het wat een luier dag, maar vandaag hebben we best al wel wat afgewandeld en gezien...
Het is hier best wel duur, vergeleken met andere dorpjes, dus om de prijs te drukken hebben we ons laten gaan in de McDonalds... (He kim... )
Gisteren hebben we wat kerkskes gezien en hebben we voor de rest in de hangmat onder de zon zitten luieren. Tot dat Hanne Trivial persuit gevonden had. The Lord of the rings versie... Ik hing er dus aan.. Hanne was eerst klaar met de tjupkes maar ik heb ze uiteindelijk nog ingehaald en was bijna ook uitgespeeld.. Ik moest toch mijn meerdere herkennen!
Daarna zijn we Australia gaan zien op cafe,,, Iedereen die twijfelt om deze te gaan zien! NIET DOEN, rot slecht!
Morgen vertrekken we weeral, het is al en vast patroon geworden in onze gedachten en we zouden volgens mij het niet meer zo snel kunnen om ergens langer als een week te blijven. Verveeling zou toeslaan en aangezien we beide met meer boeken rondwandelen die we al gelezen hebben, dan die we nog niet gelezen hebbe... Zouden we al snel niet meer weten wat doen. Maar niet getreurd, de enigste reden dat we ergens langer zouden blijven, zou betekenen dat er iets ernstig gebeurt zou zijn of zo... Nog altijd even gezond, Allewel dat hanne blijkbaar niet geneest, ze blijft maar snotteren en hoesten. Ze zegt dan ook dat ze al 24 jaar ziek is. ZIEK IN DE KOP JA! :-)
we hebben vandaag al wat afgelachen, met de stoemste dingens eerst. Maar dat zijn de plezantste he.
Alle ik zal nog wat cultuur vertellen voor dat niemand nog geinteresseerd is: Iedere school heeft hier zijn eigen uniform en dat betekent voor meisjes een kort, geruit rokje. Je an dus horen aan al het gefluit van de jongens wanneer de school gedaan is. (voor de mensen die zich afvragen, Is dit cultuur? Ooh ja! schone cultuur ;-))
Daarnaast is Hermano Pedro hier begraven, de eerste heiligverklaarde van heel centraal amerika. Mooie kerken en kloosters. Er is een klooster (hanne kent de naam) waar er maximum 26 nonnekes mochten wonen en ze mochten vanaf dat ze binnen waren niet meer met iemand praten. Hadden een kamertje van 4 vierkante meter en moesten op een houte bank slapen! Joepie, that is living!
Ale mannen, geniet nog van de fotos en ik ga eens naar de markt zien. misschien is een zak kopen.
Trouwens ik heb al schone cadeaukes gekocht! Voor mijn petekindje die binnen kort verjaart... Schattig!
eeum valt er nog iets te vertellen, NOPE! gewoon genieten
De nieuwe Hotmail maakt je leven nog makkelijker Wees er als eerste bij.
Ja man, antigua is echt een super mooie stad! We zijn hier al goed tot rust gekomen en vinden onze weg hier goed. Er zijn hier enkele cafes die een film tonen savonds, dus dat hielp ook wel om onze rust te vinden. Gisteren was het wat een luier dag, maar vandaag hebben we best al wel wat afgewandeld en gezien...
Het is hier best wel duur, vergeleken met andere dorpjes, dus om de prijs te drukken hebben we ons laten gaan in de McDonalds... (He kim... )
Gisteren hebben we wat kerkskes gezien en hebben we voor de rest in de hangmat onder de zon zitten luieren. Tot dat Hanne Trivial persuit gevonden had. The Lord of the rings versie... Ik hing er dus aan.. Hanne was eerst klaar met de tjupkes maar ik heb ze uiteindelijk nog ingehaald en was bijna ook uitgespeeld.. Ik moest toch mijn meerdere herkennen!
Daarna zijn we Australia gaan zien op cafe,,, Iedereen die twijfelt om deze te gaan zien! NIET DOEN, rot slecht!
Morgen vertrekken we weeral, het is al en vast patroon geworden in onze gedachten en we zouden volgens mij het niet meer zo snel kunnen om ergens langer als een week te blijven. Verveeling zou toeslaan en aangezien we beide met meer boeken rondwandelen die we al gelezen hebben, dan die we nog niet gelezen hebbe... Zouden we al snel niet meer weten wat doen. Maar niet getreurd, de enigste reden dat we ergens langer zouden blijven, zou betekenen dat er iets ernstig gebeurt zou zijn of zo... Nog altijd even gezond, Allewel dat hanne blijkbaar niet geneest, ze blijft maar snotteren en hoesten. Ze zegt dan ook dat ze al 24 jaar ziek is. ZIEK IN DE KOP JA! :-)
we hebben vandaag al wat afgelachen, met de stoemste dingens eerst. Maar dat zijn de plezantste he.
Alle ik zal nog wat cultuur vertellen voor dat niemand nog geinteresseerd is: Iedere school heeft hier zijn eigen uniform en dat betekent voor meisjes een kort, geruit rokje. Je an dus horen aan al het gefluit van de jongens wanneer de school gedaan is. (voor de mensen die zich afvragen, Is dit cultuur? Ooh ja! schone cultuur ;-))
Daarnaast is Hermano Pedro hier begraven, de eerste heiligverklaarde van heel centraal amerika. Mooie kerken en kloosters. Er is een klooster (hanne kent de naam) waar er maximum 26 nonnekes mochten wonen en ze mochten vanaf dat ze binnen waren niet meer met iemand praten. Hadden een kamertje van 4 vierkante meter en moesten op een houte bank slapen! Joepie, that is living!
Ale mannen, geniet nog van de fotos en ik ga eens naar de markt zien. misschien is een zak kopen.
Trouwens ik heb al schone cadeaukes gekocht! Voor mijn petekindje die binnen kort verjaart... Schattig!
eeum valt er nog iets te vertellen, NOPE! gewoon genieten
De nieuwe Hotmail maakt je leven nog makkelijker Wees er als eerste bij.
dinsdag 3 februari 2009
Nebaj
Ja ik weet eigenlijk niet goed hoe het dorpje heet. Ik weet dat het met een N begint en met een J eindigt. EEEEEN dat het samen met twee andere dorpjes het centrum was waar de burgeroorlog begonnen is in de jaren 80. Het zou normaal een heel typisch dorpje moeten zijn met traditionele klederdracht. Niet zo typisch eigenlijk.
We hebben wel een hele mooie wandeling gemaakt vandaag, naar een wel zo typisch dorpje. Heel mooi! We moesten van hieruit een heuse berg over, en tijdens de afdaling begon ik het gevoel te krijgen dat ik muziek hoorde... Ken je dat zo, niet goed weten of je wel goed waarneemt. Na nog een hondenschedel gevonden te hebben (waar ik twee tanden heb uit getrokken, ging gemakkelijker dan ik dacht) bevonden we ons in het dorpje. Na de varkens, schapen en kippen voorbij gewandeld te hebben, konden we de eerste bewoners op hun terras zien. Ze keken vrij normaal, en vanaf dat een meisje aan mij geld vroeg, viel mijn frank, hier komen best wel wat toeristen. We zochten het centrum van het dorpje, gemakkelijk wanneer er een muziekbron als kompas dient. Daar de zotste zatte mannen gezien ooit.
Ja dat moest ik nog zeggen, de mensen worden hier niet gewoon zat. Ooh nee ooh nee. Ze moeten zoveel gedronken hebben dat een toilet deur openen een opgave wordt dat al snel echt 2 minuten duurt. Eerst aan de verkeerde kant van de deur proberen trekken, waar de scharnieren zitten. Na het evenwicht terug herwonnen te hebben, eens langs boven proberen. EN dan ooh kijk eens aan, een klink! de deur sluiten na dat je binnnen bent is dan ook weer te veel moeite. Stel u voor als je dan niet meer de uitgang vindt. EN DAN natuurlijk om dit mooi zat ritueel te eindigen, letterlijk u broek vol pissen. Iedereen denkt waarschijnlijk, zoals hanne haar reactie, Eikeba Vies. Maar het mooie aan deze gebeurtenis is dat de man proper zijn handen wast, dan beseft dat zijn broek vol hangt, maar dus rustig terug op zijn stoel gaat zitten en er eens over veegt, alsof er gewoon een vlieg op zou zitten. Tja het is echt tristig. Dat was in Chichi trouwens. En na onze comido en nog een pintje gedronken te hebben, wandelden we naar huis met een stuk of 5 of 6 mannen die dachten dat dat stukje voetpad wel heel sterk op hun bed geleek. Waarom dan ook niet eens uitproberen.
Maar dus het mooie dorpje. Ons rustig gezet bij de oudere bevolking die allemaal heel vriendelijk ons begroette. En genieten van het spectakel. Zatte mannen die elkaar proberen recht te houden, de laatste nieuwe danspasjes uitproberen of gewoon op de grond vallen voor de gemakkelijkheid. (Dat laatste is maar om het mooi te vertellen) Wat ik persoonlijk het ergste vond was dat het eigenlijk een gezinsactiviteit was blijkbaar. De kinderen waren dus aanwezig en de vrouwen keken af en toe eens binnen bij de mannen hoe het met hun man gesteld was... Er zat een klein kindje tegen de electriciteitspaal met een zelfgemaakte vlieger in zijn handen; ik kan me niet inhouden in te beelden dat zijn vader 1 van die mannen was en zijn moeder had gezegd, volg hem overal zodat we hem vanacht terug vinden. Hij zat er zo zielig met zijn knietjes in de lucht. tja. De muziek was best wel goed en de zanger had een mooie stem- iets te hoog voor een man, maar het paste goed bij de muziek.
Morgen of overmorgen, als het niet lukt, zouden we in Antigua moeten aankomen. De mooiste stad van Guatemala. Staat op de lijst van bescherm "wereldgoed" of hoe je dat ook wilt noemen. Ik weet dat unesco er iets met te maken heeft. Ge kunt nu allemaal lachen he, maar ik ga het toch gezien hebben. NEA
Ik hoor dat het weeral een wit belgie is! Awel geniet er nog maar eens van zou ik zeggen.
Aah en trouwens, ons gezin in san pedro maakte toch rugzakken he, Ze krijgen 1 euro per afgewerkte rugzak. Per maand kunnen ze zo er ongeveer 50 maken. echt hard werken moeten de belgen nog leren! (Klagen kunnen ze al goed.) Want dat is dan ook het zotste he. Maria en Pedro zitten savonds met ons aan tafel, na dat de kinderen hun bord half hebben opgegeten, en vullen zich met de restjes. Blijven lachen en hebben nog genoeg energie om hun kinderen met alle gemak en liefde op te voeden, ons te entertainen, rugzakken maken tot 23 snachts (wanneer wij terug kwamen van de bar) en bwa ja, wat denkt ge er van om terug om 5 uur op te staan om te gaan werken.
Tja ik kan er alleenmaar veel bewondering voor hebben, en hopen dat ik ooit zoveel liefde kan hebben en delen! (en krijgen)
Lieve zoenen allemaal, Ik wil jullie allemaal veel liefde schenken! wacht maar tot ik thuis ben, ge zult dan wel beseffen wat ik bedoel!
Vanaf nu heb je je vrienden overal bij! Messenger voor Mobile
We hebben wel een hele mooie wandeling gemaakt vandaag, naar een wel zo typisch dorpje. Heel mooi! We moesten van hieruit een heuse berg over, en tijdens de afdaling begon ik het gevoel te krijgen dat ik muziek hoorde... Ken je dat zo, niet goed weten of je wel goed waarneemt. Na nog een hondenschedel gevonden te hebben (waar ik twee tanden heb uit getrokken, ging gemakkelijker dan ik dacht) bevonden we ons in het dorpje. Na de varkens, schapen en kippen voorbij gewandeld te hebben, konden we de eerste bewoners op hun terras zien. Ze keken vrij normaal, en vanaf dat een meisje aan mij geld vroeg, viel mijn frank, hier komen best wel wat toeristen. We zochten het centrum van het dorpje, gemakkelijk wanneer er een muziekbron als kompas dient. Daar de zotste zatte mannen gezien ooit.
Ja dat moest ik nog zeggen, de mensen worden hier niet gewoon zat. Ooh nee ooh nee. Ze moeten zoveel gedronken hebben dat een toilet deur openen een opgave wordt dat al snel echt 2 minuten duurt. Eerst aan de verkeerde kant van de deur proberen trekken, waar de scharnieren zitten. Na het evenwicht terug herwonnen te hebben, eens langs boven proberen. EN dan ooh kijk eens aan, een klink! de deur sluiten na dat je binnnen bent is dan ook weer te veel moeite. Stel u voor als je dan niet meer de uitgang vindt. EN DAN natuurlijk om dit mooi zat ritueel te eindigen, letterlijk u broek vol pissen. Iedereen denkt waarschijnlijk, zoals hanne haar reactie, Eikeba Vies. Maar het mooie aan deze gebeurtenis is dat de man proper zijn handen wast, dan beseft dat zijn broek vol hangt, maar dus rustig terug op zijn stoel gaat zitten en er eens over veegt, alsof er gewoon een vlieg op zou zitten. Tja het is echt tristig. Dat was in Chichi trouwens. En na onze comido en nog een pintje gedronken te hebben, wandelden we naar huis met een stuk of 5 of 6 mannen die dachten dat dat stukje voetpad wel heel sterk op hun bed geleek. Waarom dan ook niet eens uitproberen.
Maar dus het mooie dorpje. Ons rustig gezet bij de oudere bevolking die allemaal heel vriendelijk ons begroette. En genieten van het spectakel. Zatte mannen die elkaar proberen recht te houden, de laatste nieuwe danspasjes uitproberen of gewoon op de grond vallen voor de gemakkelijkheid. (Dat laatste is maar om het mooi te vertellen) Wat ik persoonlijk het ergste vond was dat het eigenlijk een gezinsactiviteit was blijkbaar. De kinderen waren dus aanwezig en de vrouwen keken af en toe eens binnen bij de mannen hoe het met hun man gesteld was... Er zat een klein kindje tegen de electriciteitspaal met een zelfgemaakte vlieger in zijn handen; ik kan me niet inhouden in te beelden dat zijn vader 1 van die mannen was en zijn moeder had gezegd, volg hem overal zodat we hem vanacht terug vinden. Hij zat er zo zielig met zijn knietjes in de lucht. tja. De muziek was best wel goed en de zanger had een mooie stem- iets te hoog voor een man, maar het paste goed bij de muziek.
Morgen of overmorgen, als het niet lukt, zouden we in Antigua moeten aankomen. De mooiste stad van Guatemala. Staat op de lijst van bescherm "wereldgoed" of hoe je dat ook wilt noemen. Ik weet dat unesco er iets met te maken heeft. Ge kunt nu allemaal lachen he, maar ik ga het toch gezien hebben. NEA
Ik hoor dat het weeral een wit belgie is! Awel geniet er nog maar eens van zou ik zeggen.
Aah en trouwens, ons gezin in san pedro maakte toch rugzakken he, Ze krijgen 1 euro per afgewerkte rugzak. Per maand kunnen ze zo er ongeveer 50 maken. echt hard werken moeten de belgen nog leren! (Klagen kunnen ze al goed.) Want dat is dan ook het zotste he. Maria en Pedro zitten savonds met ons aan tafel, na dat de kinderen hun bord half hebben opgegeten, en vullen zich met de restjes. Blijven lachen en hebben nog genoeg energie om hun kinderen met alle gemak en liefde op te voeden, ons te entertainen, rugzakken maken tot 23 snachts (wanneer wij terug kwamen van de bar) en bwa ja, wat denkt ge er van om terug om 5 uur op te staan om te gaan werken.
Tja ik kan er alleenmaar veel bewondering voor hebben, en hopen dat ik ooit zoveel liefde kan hebben en delen! (en krijgen)
Lieve zoenen allemaal, Ik wil jullie allemaal veel liefde schenken! wacht maar tot ik thuis ben, ge zult dan wel beseffen wat ik bedoel!
Vanaf nu heb je je vrienden overal bij! Messenger voor Mobile
Abonneren op:
Posts (Atom)
