Crossing Borders

Hey bloggers,

De dezen zijn de grenzen aan het aftasten, letterlijk en figuurlijk!

We hebben onze laatste dagen in Nicaragua geslijt in San Juan del Sur! De gringo stad waarschijnlijk van Nica. Als je daar blond haar hebt moet ge zelfs geen moeite doen om spaans te praten. Nee zo erg was het niet maar toch. Ik had een gesprek met een mevrouw over de veranderingen van dit stadje. Ze was respectabel 40 ofzo en had in minder dan 20 jaar dit dorpje zien omvormen tot een toeristisch ´paradijs´. Ik vertelde dat ik het niet zo mooi vond in wat het geëvalueerd was. Ze vroeg me: Aah gij zeit geen Gringo of wat. Ja lap, dan kon ik wel met een trots gevoel en een glimlach zeggen, Baah neit joeng!

Het kleine kindje in mij wilde toch leren surfen dus moet ik toch toegeven dat ook ik een rijke toerist ben! - Dat terzijde, Wouter leert surfen... (ken je die boeken, Mieke gaat zwemmen...)
Ik had de reclame allemaal al zien staan maar ik wilde me er niet in verdiepen. De tweede dag besloot ik gewoon mijn geld op tafel te gooien en zien waar ik er mee kwam. De mevrouw was een beetje verbaasd en vroeg me twee keer of ik zeker was. Wilde echt leren surfen... JAAAAA -Ik denk even aan de scene: Show me the MONEY! - Volgende ochtend was ik vroeg uit de veren. Ik werd al direct een klein beetje slechter gezind als ik zag dat iemand ons brood verorberd had! KLOO... Maar dat ochtend humeur was snel weer weg geëbt met de vooruitzichten. Na rustig nog wat in mijn joodse boek gelezen tehebben met een tas koffie, werd ik ineens opgeschrikt door het geroep van mijn naam! Ik lig daar een half uur te wachten en ineens moest het allemaal snel gaan zeker! nie met den deze... Kennis gemaakt met de surfinstructeur (ik ben weeral zijn naam vergeten, ik vergeet die echt van iedereen. Als ik jullie namen even vergeten ben als ik terug ben, neem het mij alvast niet kwalijk), gingen we naar zijn auto. Een Jeep die aan stukken van een hing maar hij was wel heel graaf! Misschien lag het aan de drie planken die er boven op lagen, maar de gast samen met zijn jeep hadden iets.
Eerst wat trainen op het strand. De kunst van surfen is dus om enorm snel en efficient recht te staan op uw bord. Dus ge ligt op uw buik, je duwt met uw twee handen en uw beste been en in een snelle draai beweging land je ineens met uw twee voeten langs de middenlijn van het bord en een helemaal van achter en de andere iets rond het midden. Pfff die mens deed dat voor en het leek een beetje op een salto beweging... Finesse is belangrijk, amaai. Na zo 10 keer twaalf keer gaat het allemaal niet meer zo vlot. Armkes worden nogal snel moe.e
Dan in het water... wachten op de goeie golf, en nog maar eens die armen gebruiken! Na de derde keer heb ik dan mijn eerste golf uitreden! JJJJIIIIIHAAAA
Zalig gevoel! Op zich duurt het allemaal wel lang, want je moet even terug wandelen en peddelen, dan wachten en uitblazen... en dan ineens terug hard peddelen en rechtstaan. Als het mislukte had ik nogal snel de houding van, okke dan pak ik den deze wel goed, maar dat was dan veel te snel na de volgende en mijn armen wilde niet mee, of ik stond niet goed op mijn bord... Een maar gracieuze vals gedaan!
Ik denk dat ik van de zomer wel eens een tripje ga maken en nog eens wat oefenen! Zalige sport!
ooh ja op de terug weg zag ik een SURF-boekje op het dashbord liggen, ik denk eens zien hoe de echte het allemaal voor elkaar spelen... Zegt die mens dood leuk, van aahja, grave golven he, ga is enkele paginas terug: Staat die daar gewoon nen zotte tunnel uit te surfen! Onze oliver of zoiets! Jaja

Dan onze afscheid van Nica op een degelijke manier gevierd! Rum RUM RUUUUM is lek lek LEKKER. ´savonds toch.

Ik had juist wat zotte canadezen leren kennen, (hanne was die avond in een iets minder sociale bui in het begin alles recht gezet achteraf) waar we uiteindelijk de avond mee gespendeerd hebben! Tof!

Dan de letterlijke grenzen!
Van San Juan naar Liberia in Costa Rica!

De grens was weer een pretje, 10 mensen die echt je aandacht willen hebben! Ondertussen ben ik er al een beetje in getraind en loop ik er stoïceins door, af en toe glimlach ik eens naar iemand of knik ik en zeg beleefd: No graciasss. Maar het kost me eigenlijk ook veel energie! Dus uit de bus 2 seconden en dan willen ze direct uw geld wisselen. Pfff wacht efkes, eerst mijn grief pakken. ja maar zegt die dan, ik heb een goeie deal voor u! pfff

Dan betalen aan den dië om door een poortje te mogen, Euu y porque? dos dóllares!
tja dan uw weg vinden naar het juiste loket en betalen omuit een land te gaan! Daar al ooit van gehoord. Maar allee hij zei toch ten minste danku dacht ik dan. Om costa Rica binnen te mogen moet ge niks betalen hoor. Maar daar kloten ze u dan door alles zo duur te maken! amaai! En dan doen ze dat nog met trucskes. Ze maken de getallen zo groot dat ge er niet meer over wilt nadenken hoeveel het is, want bijvoorbeeld om hier naar de pizza hut te gaan (dat hebben ze hier en dat smaakt wel eens na een maand van kip met rijst en heel af en toe een viske of nen hamburger) kost het bijvoorbeeld 14.140 Colones. En voor de grapjassen, NEE HET IS GEEN KOMMA. veertienduizend honderd veertig colones... Dus dan denkte echt van, ooh das grapppig is zal dat maar geven... maar eigenlijk is het 20 euro! das toch aan de dure kant he, als ge gewoon zeit om voor 4 euro met twee te eten. 1 euro is gelijk aan 757 colones! moeilijk, moeilijk...

Ondertussen zijn we vandaag naar het strand geweest, HET WARMSTE ZEE WATER dat ik OOIT gevoeld heb! Very nice! en weeral een klein beetje verbrandt. We hebben vandaag wat marcelekes gekocht! Hanne moest op een zatte nacht na ik in de zee had gezwommen mijn kleren vast houden en der was een marcelleke ontsnapt... dat loopt dus nu wild rond in Nicaragua he. maar dus nieuwe gekocht en eigenlijk moet ik zeggen: Hanne staat er goed in, In een mannenmarcelleke dan nog eens he. Fotos volgen direct en dan kunnen we stemmen ofzo.

Ik heb trouwens hier in Liberia ontdekt waar Batman woont! Kim gaat blij zijn!
Alle ik ga jullie laten! Ik zen hier weeral aan het lullen!, maar aahja voor ik vergeet, bedankt dirk, anke en bob voor jullie bijdrages, en ik zal jullie vragen eens beantwoorden!
Bob, eigenlijk gaan we nu een beetje blij zijn om naar de USA te gaan! Het is hier toch eigenlijk allemaal even duur en dan is de USA toch iets aantrekkelijker voor ons op het moment. Ik weet niet, Guatemala was een enorm groot avontuur en zoveel mooie dingens gezien. Nicaragua was ook de max maar iets rustiger en veiliger... en na drie maanden in oerwouden gewandeld, enorm veel tempels gezien, met aapkes gespeeld, op ongelooflijke stranden gelegen, warmte ervaren (OVERAL), spaans geleerd, GESURFD en veel rijst en torillas gegeten te hebben mag de luxe van een auto en goeie feestjes met goeie muziek weer komen. Denken we dan. Het is een ander avontuur! In de USA gaan we ook lekker trekken in de natuur parken met een tentje voor enkele dagen! De auto even op zij zetten en terug het avontuur in!

En anke en dirk, ik heb gehoord dat jullie veilig en wel zijn aangekomen in Vietnam! Ik wens jullie een geweldige tijd toe! GENIET VAN DE CULTUREN EN WERELDEN!

ZOENEN AAN IEDEREEN!

Isla Ometepe

Hey mensen,

Ik heb nog enkele fotos op mijn facebook gezet. CHECKEN IS DE BOODSCHAP.

de laatste dagen hebben we niet zo heel veel gedaan. Eum we zijn na onze lange toch even blijven hangen in Granada... Om wat post en zo te versturen. Daarna zijn we naar Isla Ometepe gegaan. Weeral een eiland, maar dit is bijzonder want het ligt in een meer... Kijk nog maar eens naar de kaart van google, ik heb ze nog een beetje aangepast. Als je inzoemt kan je onze reisweg een beetje volgen! Cool he. Maar dus wel een grappig eilandje. Ik wilde heel graag de vulkaan beklimmen. We hebben dat nog niet gedaan en ik vind toch dat ik er ene gedaan moet hebben voor we terug vliegen! Het was dus ofwel den deze ofwel Vulcan Arsenal in Costa Rica... Spijtig genoeg waren er eerst meisjes die met me mee wilde maar uiteindelijk het toch voor bekeken hielden. Ik kon alleen gaan maar het leek me even te duur. Dus hebben we fietsen gehuurd, een tochtje gemaakt in de schroeiende warmte (ik was het duidelijk toch niet meer gewoon, vroeger zo een fietser en nu...) en daarna hebben we de toch langs het eiland verder gezet naar een klein dorpje dat Merida genoemd werd. (klinkt het bekent...?) Het was wel een lange en trage weg!
Maar uiteindelijk zaten we in een leuke hostel en hebben we daar nederlanders leren kennne Vroeger kon ik wel eens afkeer hebben of toch niet mijzelf zo openstellen naar nederlanders toe... maar alle als ze kunnen kaarten en bier drinken kunnen ze er nog met door! Nee echte toffe mensen en ze hadden een weddenschap. Als ze zwanger was gingen ze naar Little Corn Island (want dan had Gjalt gewonnen en hij wou graag naar Little Corn) maar zij beweerde dat ze niet zwanger was en als zij gelijk kreeg gingen ze naar Leon... Tja uiteindelijk op de laatste dag zagen we haar bier drinken en werd het nog maar eens bevestigd wat we allemaal al eeuwen lang weten: Een vrouw kent haar lichaam het best.

Daarna zijn we nog gaan paardrijden. was best wel leuk. Heel lang geleden voor de wouter, en hanne was helemaal in haar nopjes, eens haar paard in gang ging. Het had namelijk een nieuw veulentje en die volgende ons overal... Ik ben wel in galop gegaan... leuk leuk

voor de rest, veel gelezen en kaart gespeeld.

Vandaag zijn we in San Juan del Sur aan gekomen. Ik ga hier leren surfen!" OOh YAH is zien hoe dat gaat verlopen! Maar wie weet word ik wel de next Mister Surfboy on this beach!!! en hanne gaat gewoon liggen bakken! Af en toe hoorde ik zo vanuit een hangmat of van aan de overkant van mijn tafel: " Amaai ik zie bruin!" en dan zie je hanne haar eigen bewonderen. En ze wilt er echt alles aan doen om dan ook zo bruin mogelijk aan te komen in Belgie. Als ge nen neger uit de gate ziet komen, 97 procent kans dat het hanne is die een mislukte sessie heeft gehad bij een zonnebank in the US. Nee alle gekheid op een stokje, we zien inderdaad al wel fucking bruin, maar af en toe vervel ik wel een beetje en dan komen er weer stukken af en dan verbranden die weer, of gewoon terug bruin worden...


Als we nu niet meer vermoord worden in Los Angelos voor geld of iets dan hebben we echt de zotste reis overleefd. Er zijn hier nog altijd wel mensen die het nog veel zotter doen als ons. Ze zeggen dood leuk dat ze met een vliegtuig naar Bolivia hebben vanuit Costa Rica en zo langs peru naar Colombia willen langs de drugsroute. Mmm, en terwijl dat die onderweg zijn is dus den ene, het zijn twee australiers ene met een lange en ene met eens toppel baard, aan het studeren is voor doctor of zoiets. Hij had vorig jaar zijn fysica afgemaakt en nu moest hij nog wat anders studeren; maar hij zit niet zo graag in de les. Dus heeft hij zijn boeken mee en leert hij onderweg, gaat hij naar huis achteraf om terug wat fruit te plukken voor het geld en zijn examens doen. Er zijn er dus duidelijk nog zotter. Wij reizen eigenlijk echt nog veilig, misschien iets te soms... als ik dat zo hoor.


Met dat klein verhaaltje ga ik afsluiten!
ALSTUBLIEF MENSEN: REAGEER! op mijn tekstjes, zou zoveel leuker zijn en dan weet ik wie mijn publiek is en das gewoon grappig ook voor de andere mensen... komt er iets in uw op, ben je naar een concert geweest, heb je geen geld meer op de beurs, heb je een slechte pita gegeten, te lang voor het rood licht moeten staan gisteren, ... IETS! Het is niet voor mij he, maar voor mijn eenzaamheid.


Dikke knuffels

The new beginning

Helow bloggers,

Onze avonturen blijven zich maar opstapelen. Af en toe krijgen we beide het gevoel dat we aan rust toe zijn. Even een dagje blijven waar we zijn of achter een tv liggen. Geloof mij als ik het zeg; reizen is vermoeiend. Ik heb dit al een paar keer aangehaald maar ik ga het nu beter proberen beschrijven.
Weet je nog toen ik vertelde dat Little Corn Island de moeite was, de opoffering het waard was om die lange weg te verduren! Awel ik zal nu even in detail gaan. We hadden onze laatste dag op Little Corn helemaal uitgemelkt, zijn daar gebleven tot 3 uur. Eindelijk met een lancha naar the Big Corn.
Daar moesten we dan 7 uur wachten want de bood ging pas vertrekken om 12 uur snachts. Het zag er zo al een fu***** trage boot uit. Maar alle, den tijd ging snel met zatte eilandbewoners die ons wilden overtuigen dat drugs slecht is, Hey you my friend he! No smook oke, is no good. I see you good man! I see. Ikke maar aan het zeggen dat we hem geloofden en hetzelfde vonden, maar vooral dat we hem een andere keer nog wel gingen tegen komen.. Hij ging niet weg. Tot dat hij hanne had gevonden. Vanaf dat hij hanne , die aan het lezen was, wilde storen. Zij luisterde niet dus raakte hij haar aan.. Hanne riep direct zo van, EEEEJJJJJ. en dan rustig verder lezen. Die gast wist al snel te zeggen, she no good he, your friend no good... En we waren er vanaf.
Na wat bier en spellekes zoals; I have never... konden we den boot op. Ikke mijn hangmat opgehangen met in het achterhoofd dat dat goed zou meevallen. Ik redeneerde dat ge de schommelingen van den boot minder zou voelen, maar dat hangt dus af in welke richting ge uw hangmat ophangt! Zo dwars mogelijk op het vaarpad van de boot... Maar dat had ik pas door rond 3 uur snachts, en besloot om op het hout te gaan liggen. Het was trouwens een echte grave boot. Zo een boot waar zowel een auto naast u staat als kei veel bakken bier (leeg spijtig genoeg) mensen die gewoon op de grond liggen (gelijk wij) en de vrouwen die ruzie maken over de 8 bedden dat er zijn. Pfff wat een boottocht als ik er terug aan denk. Dan rond 5 uur smorgens kwam de zon een beetje op, dat was wel een mooi zicht vanuit mijn hangmat, maar slapen had nog mooier geweest.
Die pipoos moesten nog tanken op een ander klein eilandje. en daar stond de tijd blijkbaar stil. We hebben uiteindelijk 3 uur en een klets kunnen wachten voor we mochten beginnen tanken. Al bij al heeft de boottocht er 10 uur over gedaan in plaats van de beloofde 6 uur. Dan waren we in Bluefields aangekomen! een boeiende stad, maar niet leuk op een moment dat ge weinig hebt geslapen. De lanchas naar El Rama wilden precies niet vertrekken... er bleven maar mensen vertrekken en niemand wist iets interessant te vertellen over wanneer nu de boot wel zou vertrekken. Tja op zo´n moment word ik ofwel helemaal LOCO ofwel word ik rustig. gelukkig ben ik een super goei boek aan het lezen waar ik mij dan helemaal in kan terug trekken! Het vervolg op the Bourne Ultimatum! Een zot goei boek en den bourne die de gevechten doet in mijn hoofd is veel interessanter dan die op het grote witte doek. Niemand is perfect.
Ook de hele toch op de harde houten bankjes met een hond naast u die altijd tussen u en de mens naast u wil kruipen En de andere man die zijn benen niet toe kan houden, alle of toch niet kan kiezen hoe ver hij ze uit elkaar wilt. pfff, bourne was the saviour.

Dan nog eens drie uur wachten op een bus, maar ondertussen begon het buikje al wel te rammelen en konden we dus OP ONS DOOIE GEMAK iets gaan eten. Met een super grote watermeloen als dessert, ging als duidelijk terug rooskleuriger. De busrit ging ook nog eens 5 uur duren. Vertrok om 4 uur en ging aankomen om 9 uur savonds in de hoofdstad Managua. Van daaruit moesten we nog een bus pakken waarvan de laatste zou vertrekken om 10 uur. Maar zoals misschien enkele mensen weten zijn alle hoofdsteden van het centraal amerikaans gedeelte onveilig. Ze zeggen er bij dat Managua dan nog de veiligste is maar toch wil je daar niet snachts op een bus staan wachten ofzo. Het grappige is dat de nicaraguanen het super goed met u menen en u hard waarschuwen en helpen. Maar hun waarschuwingen lijken meer op bedreigingen op den duur. Ze zeggen dat je echt hard moet uitkijken, niet te zelfzeker mag zijn en altijd mensen moet arwanen. Tja zoals ik het heb geleerd: Hoe zelfzekerder ge er uitziet en hoe minst ge mensen argwaand, hoe minder mensen bedenken dat ge er niet thuishoort en u uiteindelijk lastigvallen. Maar alle.. ze waren vriendelijk en bedoelde het goed. Ze hebben onze taxichauffeur helemaal op de grill gelegd, waar gade ze naartoe brengen?!! en wat gade dan doen als dat niet lukt en hoeveel vraagt ge!! wiow, ik zou beginnen wenen als er twee fameuse vrouwen met hun potige vinger naar mij wees en om kracht bij te staan uw tenen zouden masseren met hun zware zolen... zoals ik al zei, ze bedoelde het goed. De taxichauffeur beweerde dat er geen bussen meer zouden rijden en hij had gelijk. heel het busstation dat we ondertussen al drie keer gezien hadden was verlaten... zelfs geen zwerfhonden en dat nam ik als een slecht teken. Hij reed ons dan maar naar een goei hoteleke waar 1 van onze medereizigers al geweest was. Onderweg zien we ineens een buske met GRANADA op. Hij stopt en wilt achteruit rijden op de baan... er zijn natuurlijk geen pechstroken... en de mensen die moesten stoppen tuuterden zelfs niet... Jaja zei de chauffeur, ze gaan wel uit de weg. Als ik uitstap, dacht ik, gaat alles veel sneller. Ik kwam dichter bij de bus en ik zag dat het "moeilijk" ging zijn. Ik vroeg aan de bestuurder, van gaat het nog dat ik meega. JA JA MAN., ik zeg: maar we zijn wel met 3. dan zag ik hem achterom kijken naar de mensenmassa en het hmmm geluid maken. Hij moest toegeven dat het moeilijk ging zijn. De mensen die uit de bus hingen werden ongeduldig want zoveel kracht hadden ze nu ook weer niet dat ze er uren aan konden blijven hangen... en de mensen van binnen hadden het duidelijk warm... Tja toch maar naar het hotel dan!
Nog ruzie gemaakt met de taxichauffeur want hun prijzen durven nog al wel eens veranderen. maar naar onze mening had hij gelijk.. .en alle we waren gewoon te moe om te discussieren.

11 uur aan een stuk geslapen!
een mooie ochtend gehad met een vriendelijke taxi, geen ontbijt maar koffie, een vriendelijke man die mij aan het overtuigen was dat de koffie hier de beste was, hij smaakte enorm goed die ochtend dus ik maakte hem gelukkig met toe te stemmen. De busontvanger (ge hebt op elke bus altijd een chauffeur een nen gast die het geld ontvangt en uw spullen eventueel op het dak vastbindt.) heeft geprobeert om me te leren fluiten op de manier dat ze het hier doen.. Veel harder! (ik blijf maar oefenen)


En de busrit naar Granada die dag voelde gelijk een nieuw begin.

Little Corn Island

Hey Everybody,

We zitten op Little Corn! Morgen vertrekken we alweer in een andere richting... maar het was de moeite!

Het was de moeite ondanks dat we een beetje hebben moeten afzien om hier te geraken. Eerst moesten we naar Managua van Granada... een busje dat te traag reed naar mijn goesting... Het was uiteindelijk maar 28 cordoba, nen dikke euro voor met twee een uurke te rijden. Nen mens mag eigenlijk niet klagen he. Maar dan konden we alleen een bus nemen die tot in de helft ging van El Rama. Daar moesten we dan wachten tot de volgende bus voorbij kwam. In Juligalpa (of zoiets) aangekomen hadden we al een beetje honger. Ik vraag aan de eerste mens dat ik tegen kom waar nen goeie comedor te vinden is, juist een paar huizen verder. Stappen we daar een volle zaal binnen met allemaal locals. Iedereen had ons direct gezien denk ik. En dan doe je alsof je neus bloeit... Heel ons eten kreeg ik blikken naar me gericht...


Na vier uur aan een nicaraguaans bushalte te staan wachten kwam de bus. Een bushalte in nicaragua is bijzonder op de manier dat er altijd wel iets aan de gang is. Ofwel komen er bussen aan met de raarste mensen die afstappen, ze halen ineens 50 witte kolen en 10 meloenen uit de koffer van zo´n coachbus, er komt nen oude mens langs die beslist om even tegen de muur te pissen achter u, er fietsen kleine kinderen met babyfietsjes voorbij - gij kunt alleen denken aan de tanden die ge sebiet over de grond zult zien slingeren als ze vallen- of honden die ineens een gevecht tot de dood doen langs u, naast u of 5 meter verder...

Dan kom je in een vuil dorpje in het midden van de nacht aan, zatlappen die tegen je beginnen praten die je zelfs niet zou verstaan als ze nuchter zouden zijn, en wil je alleen een hotelkamertje vinden dat zo goedkoop mogelijk is, en iets eten... Wanneer we dan op de straat aan het eten waren kwamen er twee mannen bij ons aan het tafel zitten. De ene al iets meer zat als de andere, en de andere heeft dan wel 3 vrouwen waarvan 1 er nog maar 13 jaar is. Ooh das normaal! En zun stonden versteld waarom hanne nog geen kinderen had.. .Wat 24 en nog geen kinderen, mijn vrouw van 20 heeft er al drie... Alle boeiende gesprekken tot een zekere limiet.

dan met een uur en een half durende boot naar Bluefields, nog iets meer lay- back dan Livingston maar meer handel. Dan chillen op ons vliegtuigje... een halfuurtje waar de boot er 4 a 5 uur over doet... Dat belooft voor de terugweg met de boot.

Aangekomen op Big Corn Island nog een Lancha naar Little corn op de grootste golven die ik al zelf had meegemaakt in het kleinste bootje!

Daar een race tegen de zon om een hotelleke te vinden... het zien van de palmbomen kon ons al wel wat kalmeren en plezier bezorgen in wat moest komen. Alleen de zware rugzakken deden ons nog denken aan de taak die ons te wachten stond. Een strand over wandelen, voetjes al even in het water steken en dan het goedkoopste bungalowke vinden! en dan alleen nog maar genieten!!!!!!!


We zijn nog een dageje gaan duiken! Was graaf, we hebben twee waterschildpaden gezien! Schone beestkes!

en voor de rest boeken lezen, van smiddags aan een pintje lurken, eens een wandelingetje doen, als ge het te warm krijgt: een plonsje in de warme zee, een joggeske doen, ENORME lekker vis eten! het was dus allemaal de moeite!

Kusjes!

recapulation

Ik was een mail aan het schrijven naar iemand en ik bedacht mezelf dat er wel wat informatie in stand die nog niet op mijn blog stand, dus COPY PASTE en wat aanvullen /veranderen:

We zijn 2 weken geleden in Nicaragua gekomen na eerst een weekje duiklessen genomen te hebben in Utila, Honduras! Dat was de max! Ik wilde eigenlijk wat bangelijke fotos trekken onderwater! Zo nen fotoshoot doen, want we waren zo bij een wrak, een boot die op de bodem ligt. En da zou echt zalig zijn, zo nen foto hebben met mij en op de achtergrond zo een wrak. Van nen screensaver gesproken! Maar ja we waren daar aan het leren duiken enzo dus... en wij zelf hadden ook geen fototoestel

En nu zijn we dus al in esteli geweest waar ze al de fair trade koffie bereiden van oxfam. Grappig om dat te bedenken. Maar dus, daar was niet zoveel te zien, dan maar naar matagalpa, schoon dorpke en daar hebben we goed gefeest met de zalige nicaraguaanse rum! Leon als volgende halte, echt een enorme schone stad, een cinemake gedaan en veel mensen leren kennen.. wat gekaart (we hebben een avond poker gespeeld met een zwitser, duitser, amerikaan, newzeelander en australier voor 50 cordobas, das 2 euro. De eerste keer dat ik voor geld heb gespeeld denk ik, Hard verloren natuurlijk. Die mannen speelde dat serieus), filmkes gezien en veel rondgewandeld. Maar eigenlijk was het daar te warm om altijd rond te wandelen. Na een uurke moest ge ergens pauzeren. Het was gewoon TO HOT. dus een dagske naar het strand gegaan! Daar heb ik goed gejogd, iedereen vond dat ik zot was om in de zon te gaan joggen. Maar het deed me deugd!

Dan langs Managua de hoofdstad gereden naar Masaya. Een stadje met een grote markt plaats! Twee eigenlijk. 1 voor de toeristen en de andere is de lokale markt en daar kan je eigenlijk ook alles kopen wat ze op de toeristen markt verkopen. Ik heb een hangmat gekocht voor 190 cordobas en ongeveer dezelfde hangmat verkochten ze voor 430 cordobas, zonder onderhandeling natuurlijk. Dus nu heb ik een hangmat voor 8 euro, not bad he. In masaya hadden ze ook enorme schone kerkskes!, maar weeral veel te heet om rond te wandelen!
We hebben nog een dagje aan een kratermeer gezeten! zware wandeling gedaan daar.
EN nu zitten we in Granada! Een super mooie stad, alhoewel ik er nog nieks van gezien heb. We zijn hier gisteren aangekomen en eigenlijk gewoon wat blijven hangen in de hostel en op het internet gezeten! Ik ben kei veel fotos kwijt geraakt omdat er 1 of ander virus of een malfunction is met het memory kaartje van het fototoestel. Ik heb dan maar nen back-up gemaakt van da alles zodat misschien iemand met meer verstand van pc´s de fotos kan redden. We hebben goed gefeest gisteren nacht. Wat salsa gedanst tot ik mijzelf kapot heb gezweet en kaart gespeeld tot een kot in de nacht.
Nu eerst ontbijten en dan op onderzoek gaan in de stad!


Maar dus, het gaat best goed met mij! Het is allemaal niet meer zo lang. Alle das toch wat ik altijd zeg. Maar eigenlijk 2 maand is nog enorm lang. Het gaat wel voorbij vliegen, het zelfde als de voorbije 4 maand is voorbij gevlogen. -- Ik bedenk mezelf als ik dit nu herlees dat ik in New Orleans was en dacht, wiow we zijn een maand onderweg! en toen vond ik het eenorm angstaanjagend om te bedenken dat we Mexico en Guatemala door moesten, Ik dacht zelfs nog niet aan duiken of chicken bussen. of cordobas.... een koppel dat we in Nashville ontmoet hebben, Kevin en Olga, wist hier iets mooi op te zeggen. We waren toen aan het praten over reizen en dat veel jongeren ofwel gewoon in werken sukkelen na hun studies of moeten gaan werken om hun studies af te betalen. En uiteindelijk gewoon worden om geld te hebben en vanalles gaan sparen. mooie vaasjes voor op de kast, IKEA €14,99 of een confortabele sofa ... ( even de consumpsie MY er doorsleuren en de mensen die er (ik zal maar zeggen) slachtoffer van zijn geworden) Iemand zou nog stoem moeten zijn om dat allemaal achter te laten en in iets te stappen wat voor hun onbekend en vreemd is. Misschien zelfs afschrikt. Olga zei: Courage is something you get after you did something, it´s not something you need before doing something. Het is een beetje een twist in de hersenen maar het heeft mij geholpen. --  Maar toch een 2 maand durende vakantie is nog een eeuwigheid!


Tciiiiirriiooooooooosssssss

---

Waarom betalen om foto's en video's te bewerken, e-mails te lezen, te bloggen enz…? Met Windows Live is dit allemaal gratis!

Laguna de Ayado

Hey mensen,

deze week zat ik ook achter een computer maar had ik absoluut geen idee over wat ik wou of kon schrijven! Nu nog altijd niet maar ik ga toch mijn best doen, en waarschijnlijk (Wouter kennende) zullen er wel zinnige dingens uit komen (en iets minder zinnige zaken).

Ik vertrek graag bij de herrinneringen die nog vrij vers in mijn hoofd zitten, zodat ik deze zeker niet vergeet op het einde! Gisteren zijn we namelijk gaan zwemmen in een prachtig groot meer. Ooit in tijd is er een krater ontstaan, hoe weten we zelf ook niet want het staat niet "in den boek", en daar is water in gesukkeld en dat heeft er allemaal voor gezorgd dat wij een enorme leuke zwemervaring hebben kunnen beleven! Deze ervaring had nooit zo goed gevoeld als de weg naar die ervaring niet zo slopend was. "De Boek zei" dat het een halfuurtje wandelen was naar het meer, blijkbaar zaten wij op een ander wandelpad. Dus na een dik uur wandelen hadden we nog altijd niet veel gedaald en zaten we dus nog altijd op de binnenwand van de krater te wandelen. Hanne wou ook niet te zot doen en gewoon een pad volgend dat door het bos recht naar beneden ging... dus we bleven maar in 1 grote ronde lopen. Na al die tijd in de schroeiende zon te wandelen hadden we nood aan een pauze en besloten we toch iets te eten in het restaurant dat we gevonden hadden. Vrij toeristisch maar oke. Een schitterend uitzicht over het meer. Maar Hanne had blijkbaar geen geld bij! en de wouter zijn back-up cash was blijkbaar ook al gebruikt en opgedaan! We hadden namelijk de dag daarvoor wat inkopen gedaan op het marktje van Masaya, zo souverniertjes en cadeautjes! Ik weet al wat iedereen gaat krijgen! NA NA NANA NAAAAAAAA! Nee niemand krijgt cadeautjes! Beter om te ontkennen door zoiets te zeggen dan om mensen hoop te geven en achter die hoop te verbrijzelen!! Ja verbrijzelen.
Maar dus back to the story: we werden een beetje hopeloos omdat het echt nog ver leek. Hanne kon het niet meer zo goed aan omdat haar enkel pijn begon te doen. Die was eigenlijk al een kwartier pijn aan het doen en zwelde meer op. De opluchting was dan ook des te groter toen een Jeep voorbij kwam en ons wou meenemen. Hij zei dat hij niet naar the lake ging maar hij wou ons wel afzetten aan de kruising, het was toch iets verder zei hij. Maar na nog geen minuut kwamen we aan de kruising en omdat het toch niet zo ver was bedacht de bestuurder ons maar helemaal naar het meer te brengen. Met de euforie door onze aderen en de wind door de haren kon niets meer stuk!

Eens we dan ook eindelijk in het water zaten was het een zalig gevoel! Ik amuseerde me met duiken, de bodem volgen naar het diep en banden opduiken die op de bodem lagen en hanne wou zo gracefull as posible springen tegen de grote golven! Wat en zicht ik kan het u verzekeren.
Het water was ook zo warm en zalig zoet dat we er niet uit wilde. Het rare aan het meer was dat er golven waren. Omdat de wind vanover een ander, een veel groter, meer kwam won het volgens mij enorm veel snelheid en wanneer het dan juist over de heuvel kwam in dat meer creeerde het golven of zoiets. Tja een man kan maar zover veronderstellingen doen dan zijn hersencapaciteit het aankan of mogelijk is.
We moesten er ook een catamaran aanschouwen op het meer die de golven trotseerde. Het was wel 35 dollar voor een uur dus dat leek mij nogal duur en om dan alleen te zeilen met zulke wind zou het nogal spannend zijn. Maar het meer zal ooit wel getemd moeten worden door mij!

Na al dat plezier besloten we toch om het pad te zoeken, de zogenaamde kortere weg. Het was ondertussen iets van een half vijf en de zon wierp alleen nog maar licht op de oost wanden van de krater. Wij stonden natuurlijk aan de westkant, in de schaduw. Dus na de lange en vermoeiende platte wandeling in de zon moesten we nu een bergwand beklimmen in de schaduw. Hanne vertelde al snel dat ze het toch niet zag gebeuren dat zij ooit een vulkaan zou gaan beklimmen tijdens deze reis. We moesten natuurlijk eerst het pad nog vinden. Dit bleek toch niet zo gemakkelijk want op een bepaald moment stand er een huis tussen de weg en het meer, en na dit huis zijn oprit viel de weg 3 meter dieper en bleek het een rivier te zijn, die droog stond op dat moment, die van de berg kwam. OEPS. Een oude man met een paard in het ene hand en een machette in de andere wees ons het geheime pad door het bos en op de berg. Het steeg nogal gestaag maar wel constant. Hanne haar snelheid nam een beetje af en ik speelde spelletjes met mijn eigen om alleen op de stenen te mogen wandelen en dus niet de grond te proberen raken. We kwamen een zoon en zijn vader tegen die van het leven leken te genieten waar het genot schuilde in de kleine hoekjes van de wereld. Ze vertelde ons met een glimlach dat ze al brulapen hadden gehoord, een whiteface monkey gezien hadden en een slang. Hanne haar reactie was grappig. De vader nam de moeite om zo nuchter mogelijk te klinken en deelde ons mee dat onze keuze van schoeisel niet denderend was, en absoluut niet aangepast om te wandelen in bossen waar slangen zitten. Ik antwoorde met een optimistisch en ontwijkende glimlach: "Jah I know." Naar mijn gevoel hebben we onze trip toen verder gezet met iets meer onrust in ons hartje. Ik nam mijn mes in mijn hand, gesloten (voor als ik zou vallen) maar niet beveiligd zodat ik het snel genoeg kon klaar hebben om een slang te doden. Tja, als je hier reist en verhalen hoort van andere mensen begin je toch sneller op veilig te spelen. we hebben ook vernomen dat wanneer je een beet krijgt, je altijd de slang moet doden als het mogelijk is. Kwestie van identificatie, want een mens kan dus ook sterven van een verkeerd anti-gif vacinatie te krijgen. Hanne vertelde iets later dat ze enorm veel gatjes in de zandwanden zag en maar goed genoeg wist wat er in schuilde, (Vieze vettige grote spinnen!) maar een tijdje later toen we over een obstakel moesten klimmen van bomen die over de weg lagen, zag ik een grote spin kruipen langs mijn hand. Ja natuurlijk wat wil je bij wat oude rotte bomen, altijd spinnen. Maar met de ene hand had ik hanne haar poep vast om ze op te helpen de boom over te klauteren en met de andere hand steunde ik dus op een andere boomstam waar ik een spin zag kruipen. Ik heb toch maar braaf mijn mondje gehouden en ik wou ook niet dat hanne viel, want ik had ze op dat moment niet kunnen opvangen.
Tegen het einde was hanne echt kapot kapot. Het werd iets donkerder. Na een kwartier was het helemaal donker. Allle geluk was er toch al een klein half maantje dus we konden onze voeten nog zien. Eindelijk zagen we proof of life wanneer er zich een barbaarse grote omheining zich achter bomen liet tonen. We liepen er met plezier rond om dan in eindelijk een straat tegen te komen... Door de nacht en achtervolgt door het geluid van blaffende honden vonden we onze weg naar El Eglesia en Caterina. - Ik kan u verzekeren dat zelfs smaakloze bonen smaken, het is precies dat je rijstpap eet met een gouden lepeltje.



Na dit alles, zijn we van de morgen na een goede nachtrust vertrokken naar Granada, Waar ik nu zit. Toen we met de bus binnen reden in de stad was het zelfs aan het regen. Dat deed me denken aan hoe lang het voor mij geleden was dat ik nog aan regen gedacht had. Toen ik het voelde op mijn gezicht dacht ik, volgens mij zijn belgen het gewoon en moeten wij het af en toe eens voelen! Ondertussen schijnt de zon hier alleweer en we hebben het zelfs niet koud gehad in onze T-shirt toen het aan het regen was, dus dat kan misschien ook wel iets te maken hebben met het optimisme!

Ik heb leuk gespeeld met een klein meisje op de bus! Ik voelde me er goed bij!

Tja ik ga het even laten bij dit avontuur denk ik. Ik denk vaak na over welke zaken ik nog kan meedelen en dan denk ik eerder zo in themas, van huizen, natuur, mensen en eten... maar aan die themas weet ik niet hoe ik daar aan moet beginnen om die uit te leggen. Aah misschien 1

Huizen
We waren gisteren avond dus door het donker naar huis aan het wandelen. Ons huis was op dat moment een Hostal genaamd Euro. Mensen leven hier practisch buiten. Alles staat ook open, van ramen tot deuren en als je wil kan je zelfs soms net tussen de muur en de dakplaten kruipen. Overal gaten dus. Af en toe piep ik eens binnen bij mensen. Dan zie je ofwel dat ze een immens grote binnenplaats hebben, ofwel zie je een oude dame zitten in een loecht jurkje die aan het kijken is naar een of andere soup, ofwel zie je een jongere gast tv kijken met luide muziek.
Maar gisteren avond viel ons op dat de huizen niet zo huiselijk zijn ingericht. Je ziet vaak een geschilderde betonnen vloer ofwel liggen er grauwe tegels, met dan wel kleurijk geschilderde muren. Maar er staat een robuste tafel ergens tegen een muur met enkele stoelen. Langs de andere muur staan dan weer enkele schommelstoelen. Thats it. Geen of weinig gezelligheid. Natuurlijk maken de mensen dit dan weer goed!

Zoenen allemaal,.. Ik ben lang bezig geweest met onze fotos, fieuw en het is nog niet gelukt!

Hou jullie goed!
Het is nu nog maar 2 maand en een klets, en het blijkt dat ik toch genoeg geld ga hebben om alles te overleven! nog eens fieuw

---

Aanwezig zijn op kantoor zonder er eigenlijk echt te zijn? Ja, dat wil ik ook!