Laguna de Ayado

Hey mensen,

deze week zat ik ook achter een computer maar had ik absoluut geen idee over wat ik wou of kon schrijven! Nu nog altijd niet maar ik ga toch mijn best doen, en waarschijnlijk (Wouter kennende) zullen er wel zinnige dingens uit komen (en iets minder zinnige zaken).

Ik vertrek graag bij de herrinneringen die nog vrij vers in mijn hoofd zitten, zodat ik deze zeker niet vergeet op het einde! Gisteren zijn we namelijk gaan zwemmen in een prachtig groot meer. Ooit in tijd is er een krater ontstaan, hoe weten we zelf ook niet want het staat niet "in den boek", en daar is water in gesukkeld en dat heeft er allemaal voor gezorgd dat wij een enorme leuke zwemervaring hebben kunnen beleven! Deze ervaring had nooit zo goed gevoeld als de weg naar die ervaring niet zo slopend was. "De Boek zei" dat het een halfuurtje wandelen was naar het meer, blijkbaar zaten wij op een ander wandelpad. Dus na een dik uur wandelen hadden we nog altijd niet veel gedaald en zaten we dus nog altijd op de binnenwand van de krater te wandelen. Hanne wou ook niet te zot doen en gewoon een pad volgend dat door het bos recht naar beneden ging... dus we bleven maar in 1 grote ronde lopen. Na al die tijd in de schroeiende zon te wandelen hadden we nood aan een pauze en besloten we toch iets te eten in het restaurant dat we gevonden hadden. Vrij toeristisch maar oke. Een schitterend uitzicht over het meer. Maar Hanne had blijkbaar geen geld bij! en de wouter zijn back-up cash was blijkbaar ook al gebruikt en opgedaan! We hadden namelijk de dag daarvoor wat inkopen gedaan op het marktje van Masaya, zo souverniertjes en cadeautjes! Ik weet al wat iedereen gaat krijgen! NA NA NANA NAAAAAAAA! Nee niemand krijgt cadeautjes! Beter om te ontkennen door zoiets te zeggen dan om mensen hoop te geven en achter die hoop te verbrijzelen!! Ja verbrijzelen.
Maar dus back to the story: we werden een beetje hopeloos omdat het echt nog ver leek. Hanne kon het niet meer zo goed aan omdat haar enkel pijn begon te doen. Die was eigenlijk al een kwartier pijn aan het doen en zwelde meer op. De opluchting was dan ook des te groter toen een Jeep voorbij kwam en ons wou meenemen. Hij zei dat hij niet naar the lake ging maar hij wou ons wel afzetten aan de kruising, het was toch iets verder zei hij. Maar na nog geen minuut kwamen we aan de kruising en omdat het toch niet zo ver was bedacht de bestuurder ons maar helemaal naar het meer te brengen. Met de euforie door onze aderen en de wind door de haren kon niets meer stuk!

Eens we dan ook eindelijk in het water zaten was het een zalig gevoel! Ik amuseerde me met duiken, de bodem volgen naar het diep en banden opduiken die op de bodem lagen en hanne wou zo gracefull as posible springen tegen de grote golven! Wat en zicht ik kan het u verzekeren.
Het water was ook zo warm en zalig zoet dat we er niet uit wilde. Het rare aan het meer was dat er golven waren. Omdat de wind vanover een ander, een veel groter, meer kwam won het volgens mij enorm veel snelheid en wanneer het dan juist over de heuvel kwam in dat meer creeerde het golven of zoiets. Tja een man kan maar zover veronderstellingen doen dan zijn hersencapaciteit het aankan of mogelijk is.
We moesten er ook een catamaran aanschouwen op het meer die de golven trotseerde. Het was wel 35 dollar voor een uur dus dat leek mij nogal duur en om dan alleen te zeilen met zulke wind zou het nogal spannend zijn. Maar het meer zal ooit wel getemd moeten worden door mij!

Na al dat plezier besloten we toch om het pad te zoeken, de zogenaamde kortere weg. Het was ondertussen iets van een half vijf en de zon wierp alleen nog maar licht op de oost wanden van de krater. Wij stonden natuurlijk aan de westkant, in de schaduw. Dus na de lange en vermoeiende platte wandeling in de zon moesten we nu een bergwand beklimmen in de schaduw. Hanne vertelde al snel dat ze het toch niet zag gebeuren dat zij ooit een vulkaan zou gaan beklimmen tijdens deze reis. We moesten natuurlijk eerst het pad nog vinden. Dit bleek toch niet zo gemakkelijk want op een bepaald moment stand er een huis tussen de weg en het meer, en na dit huis zijn oprit viel de weg 3 meter dieper en bleek het een rivier te zijn, die droog stond op dat moment, die van de berg kwam. OEPS. Een oude man met een paard in het ene hand en een machette in de andere wees ons het geheime pad door het bos en op de berg. Het steeg nogal gestaag maar wel constant. Hanne haar snelheid nam een beetje af en ik speelde spelletjes met mijn eigen om alleen op de stenen te mogen wandelen en dus niet de grond te proberen raken. We kwamen een zoon en zijn vader tegen die van het leven leken te genieten waar het genot schuilde in de kleine hoekjes van de wereld. Ze vertelde ons met een glimlach dat ze al brulapen hadden gehoord, een whiteface monkey gezien hadden en een slang. Hanne haar reactie was grappig. De vader nam de moeite om zo nuchter mogelijk te klinken en deelde ons mee dat onze keuze van schoeisel niet denderend was, en absoluut niet aangepast om te wandelen in bossen waar slangen zitten. Ik antwoorde met een optimistisch en ontwijkende glimlach: "Jah I know." Naar mijn gevoel hebben we onze trip toen verder gezet met iets meer onrust in ons hartje. Ik nam mijn mes in mijn hand, gesloten (voor als ik zou vallen) maar niet beveiligd zodat ik het snel genoeg kon klaar hebben om een slang te doden. Tja, als je hier reist en verhalen hoort van andere mensen begin je toch sneller op veilig te spelen. we hebben ook vernomen dat wanneer je een beet krijgt, je altijd de slang moet doden als het mogelijk is. Kwestie van identificatie, want een mens kan dus ook sterven van een verkeerd anti-gif vacinatie te krijgen. Hanne vertelde iets later dat ze enorm veel gatjes in de zandwanden zag en maar goed genoeg wist wat er in schuilde, (Vieze vettige grote spinnen!) maar een tijdje later toen we over een obstakel moesten klimmen van bomen die over de weg lagen, zag ik een grote spin kruipen langs mijn hand. Ja natuurlijk wat wil je bij wat oude rotte bomen, altijd spinnen. Maar met de ene hand had ik hanne haar poep vast om ze op te helpen de boom over te klauteren en met de andere hand steunde ik dus op een andere boomstam waar ik een spin zag kruipen. Ik heb toch maar braaf mijn mondje gehouden en ik wou ook niet dat hanne viel, want ik had ze op dat moment niet kunnen opvangen.
Tegen het einde was hanne echt kapot kapot. Het werd iets donkerder. Na een kwartier was het helemaal donker. Allle geluk was er toch al een klein half maantje dus we konden onze voeten nog zien. Eindelijk zagen we proof of life wanneer er zich een barbaarse grote omheining zich achter bomen liet tonen. We liepen er met plezier rond om dan in eindelijk een straat tegen te komen... Door de nacht en achtervolgt door het geluid van blaffende honden vonden we onze weg naar El Eglesia en Caterina. - Ik kan u verzekeren dat zelfs smaakloze bonen smaken, het is precies dat je rijstpap eet met een gouden lepeltje.



Na dit alles, zijn we van de morgen na een goede nachtrust vertrokken naar Granada, Waar ik nu zit. Toen we met de bus binnen reden in de stad was het zelfs aan het regen. Dat deed me denken aan hoe lang het voor mij geleden was dat ik nog aan regen gedacht had. Toen ik het voelde op mijn gezicht dacht ik, volgens mij zijn belgen het gewoon en moeten wij het af en toe eens voelen! Ondertussen schijnt de zon hier alleweer en we hebben het zelfs niet koud gehad in onze T-shirt toen het aan het regen was, dus dat kan misschien ook wel iets te maken hebben met het optimisme!

Ik heb leuk gespeeld met een klein meisje op de bus! Ik voelde me er goed bij!

Tja ik ga het even laten bij dit avontuur denk ik. Ik denk vaak na over welke zaken ik nog kan meedelen en dan denk ik eerder zo in themas, van huizen, natuur, mensen en eten... maar aan die themas weet ik niet hoe ik daar aan moet beginnen om die uit te leggen. Aah misschien 1

Huizen
We waren gisteren avond dus door het donker naar huis aan het wandelen. Ons huis was op dat moment een Hostal genaamd Euro. Mensen leven hier practisch buiten. Alles staat ook open, van ramen tot deuren en als je wil kan je zelfs soms net tussen de muur en de dakplaten kruipen. Overal gaten dus. Af en toe piep ik eens binnen bij mensen. Dan zie je ofwel dat ze een immens grote binnenplaats hebben, ofwel zie je een oude dame zitten in een loecht jurkje die aan het kijken is naar een of andere soup, ofwel zie je een jongere gast tv kijken met luide muziek.
Maar gisteren avond viel ons op dat de huizen niet zo huiselijk zijn ingericht. Je ziet vaak een geschilderde betonnen vloer ofwel liggen er grauwe tegels, met dan wel kleurijk geschilderde muren. Maar er staat een robuste tafel ergens tegen een muur met enkele stoelen. Langs de andere muur staan dan weer enkele schommelstoelen. Thats it. Geen of weinig gezelligheid. Natuurlijk maken de mensen dit dan weer goed!

Zoenen allemaal,.. Ik ben lang bezig geweest met onze fotos, fieuw en het is nog niet gelukt!

Hou jullie goed!
Het is nu nog maar 2 maand en een klets, en het blijkt dat ik toch genoeg geld ga hebben om alles te overleven! nog eens fieuw

---

Aanwezig zijn op kantoor zonder er eigenlijk echt te zijn? Ja, dat wil ik ook!