We zitten op Little Corn! Morgen vertrekken we alweer in een andere richting... maar het was de moeite!
Het was de moeite ondanks dat we een beetje hebben moeten afzien om hier te geraken. Eerst moesten we naar Managua van Granada... een busje dat te traag reed naar mijn goesting... Het was uiteindelijk maar 28 cordoba, nen dikke euro voor met twee een uurke te rijden. Nen mens mag eigenlijk niet klagen he. Maar dan konden we alleen een bus nemen die tot in de helft ging van El Rama. Daar moesten we dan wachten tot de volgende bus voorbij kwam. In Juligalpa (of zoiets) aangekomen hadden we al een beetje honger. Ik vraag aan de eerste mens dat ik tegen kom waar nen goeie comedor te vinden is, juist een paar huizen verder. Stappen we daar een volle zaal binnen met allemaal locals. Iedereen had ons direct gezien denk ik. En dan doe je alsof je neus bloeit... Heel ons eten kreeg ik blikken naar me gericht...
Na vier uur aan een nicaraguaans bushalte te staan wachten kwam de bus. Een bushalte in nicaragua is bijzonder op de manier dat er altijd wel iets aan de gang is. Ofwel komen er bussen aan met de raarste mensen die afstappen, ze halen ineens 50 witte kolen en 10 meloenen uit de koffer van zo´n coachbus, er komt nen oude mens langs die beslist om even tegen de muur te pissen achter u, er fietsen kleine kinderen met babyfietsjes voorbij - gij kunt alleen denken aan de tanden die ge sebiet over de grond zult zien slingeren als ze vallen- of honden die ineens een gevecht tot de dood doen langs u, naast u of 5 meter verder...
Dan kom je in een vuil dorpje in het midden van de nacht aan, zatlappen die tegen je beginnen praten die je zelfs niet zou verstaan als ze nuchter zouden zijn, en wil je alleen een hotelkamertje vinden dat zo goedkoop mogelijk is, en iets eten... Wanneer we dan op de straat aan het eten waren kwamen er twee mannen bij ons aan het tafel zitten. De ene al iets meer zat als de andere, en de andere heeft dan wel 3 vrouwen waarvan 1 er nog maar 13 jaar is. Ooh das normaal! En zun stonden versteld waarom hanne nog geen kinderen had.. .Wat 24 en nog geen kinderen, mijn vrouw van 20 heeft er al drie... Alle boeiende gesprekken tot een zekere limiet.
dan met een uur en een half durende boot naar Bluefields, nog iets meer lay- back dan Livingston maar meer handel. Dan chillen op ons vliegtuigje... een halfuurtje waar de boot er 4 a 5 uur over doet... Dat belooft voor de terugweg met de boot.
Aangekomen op Big Corn Island nog een Lancha naar Little corn op de grootste golven die ik al zelf had meegemaakt in het kleinste bootje!Daar een race tegen de zon om een hotelleke te vinden... het zien van de palmbomen kon ons al wel wat kalmeren en plezier bezorgen in wat moest komen. Alleen de zware rugzakken deden ons nog denken aan de taak die ons te wachten stond. Een strand over wandelen, voetjes al even in het water steken en dan het goedkoopste bungalowke vinden! en dan alleen nog maar genieten!!!!!!!
We zijn nog een dageje gaan duiken! Was graaf, we hebben twee waterschildpaden gezien! Schone beestkes!
en voor de rest boeken lezen, van smiddags aan een pintje lurken, eens een wandelingetje doen, als ge het te warm krijgt: een plonsje in de warme zee, een joggeske doen, ENORME lekker vis eten! het was dus allemaal de moeite!
Kusjes!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten