Habana biejha

Ik heb dus een tijd in Vedado gezeten, daar best wel leuke mensen leren kennen en nogal snel het publiek gevonden waar ik mee kon discussieren over het communisme. ge kent mij he... ër was ook een griet die na een goed gesprek al mee wou naar mijn kamer maar je, zo ben ik dan oook weer niet want dat is geen gelijke en ik moet altijd weten dat iemand met mij naar bed zou willen gaan voor mij en niet... dus heb ik die moeten afwijzen en de dag daarna deed mijn hoofd behoorlijk pijn. Zie de rum is hier zo goedkoop dat ik het niet kan geloven en maar blijf drinken. Man man, dit is een gevaarlijk land voor mij. Dan heb ik zaterdag maar wat het oude centrum gedaan, souveniers gekocht en snel terug naar huis. Nadat ik het lekkerste ijs heb gegeten in heel Havana heb ik 5 uur nog op mijn bed wat tv gezien en in het Bourne boek gelezen. Het is bijna uit. Wanneer ik zo alleen reis lees ik verdomd veel. Tje ik moet toch iets van conversaties in mijn hoofd hebben. De andere conversaties zijn ook wel leuk maar tja, spaans is nog altijd niet even gemakkelijk als engels. Ik ben dus verhuisd van Vedado naar Havana Vieja (oud havana). Daarvoor heb ik moeten vechten tegen de puppy oogjes van de huisbaas. Hij zei van ja maar blijf nog een paar dagen want wij hebben echt het geld nodig en zo... kan ik begrijpen. maar ik vroeg dan welk werk hij deed. Ja mijn vrouw werkt zei hij maar ik: nee het verhuren van die kamer is mijn werk. Terwijl de vrouw daar kuist, het bed opdekt en meestal het eten maakt. Tja, ikke daar snel weg en dan begon hij nog lastig te doen over de prijs. Ge kent mij he, altijd afbieden. ALTIJD. maar op dat moment had ik geen zin niet meer. het zijn hier heel lieve mensen he maar hun hart wordt echt een steen als het op geld aankomt. Da van mij is niet meer getraint.
Nu woon ik bij een oud vrouwtje vlak in het centrum. Ik moet misschien 5 pesos convertibles meer betalen maar het ontbijt gaat beter zijn. Ik voel het. Plus het voordeel dat het in het centrum was. Ik kon nogal gemakkelijk van Vedado naar hier reizen met de bus voor nog geen 40 pesos centavos (is ongeveer 3 euro cent) maar al dat extra wandelen deed pijn aan mijn voeten.

Habana

Hey sloebers,

Dus dus dus, eindelijk eens wat tijd om eens deftig een post te zetten.

Ik wil het eerst eens hebben over het communisme want wie weet komen de kaartjes niet aan en weet niemand hoe het er hier aan toegaat soms. Het communisme hier is zo diep ingesijpeld in de porieen van de officiele instanties dat ze het na al die tijd gaan gebruiken om hun macht te behouden. Het leger bijvoorbeeld bezit en beheert een van de grootste bouwbedrijven in cuba. Deze bouwen op hun beurt met de winst die ze maken hotels die het leger dan weer gaat beheren. zo financieert het toerisme hier eigenlijk het leger en houdt het toerisme de mensen onder de knoet. Een geniaal systeem als je het mij vraagt maar dit is nog maar 1 van de kleine dingetjes die ik te weten ben gekomen over hoeveel onrecht er aan de cubaanse bevolking wordt aangedaan.
Met de spreuk "vivir por la patria o mortir" wil ik een beetje de positie van de bevolking aanduiden. de persoonlijke vrijheid is ver te zoeken. De mensen durven zelfs de naam el Geffe niet noemen (de baas). Je weet nooit wie er meeluisterd en er zijn al mensen voor in het gevang gevlogen. beestige praktijken. Dus mensen krijgen een voorraad-kaart om de basis behoeften te verkrijgen. dat is goed eigenljik zou je denken maar het lijkt toch ook al een beetje op de tijd toen we bezet werden door de duitsers. Je ziet het al van ver, wanneer een straat vol staat met mensen bij een huis dat er niet speciaal uit ziet weet je dat het een zo winkel is waar ze hun kaart kunnen gebruiken. mensen staan er langer is de rij dan dat ze naar de school gaan in hun leven denk ik.
Mensen moeten hier ook al enkele dagen op voorhand beginnen nadenken wat ze gaan maken voor het eten. Gisteren heeft bijvoorbeeld de familie waar ik slaap zelfs niet kunnen eten want de electriciteit is uitgevallen en niet meer opgesprongen. maar anders wanneer ze eten willen maken moeten ze dus een dag of 2 uitrekenen om de ingredienten bij elkaar te zoeken. De dag voor we naar het feest gingen bij Rene thuis in santiago kon de vader geen zout en suiker meer vinden. Hij heeft er 5 uur over gedaan, ik weet niet hoeveel winkels afgelopen en uiteindelijk heeft hij het gevonden omdat er een gerucht door het publiek van een markt ging dat er in een bepaalde winkel nog iets te vinden was.

oke maar das nu even genoeg over het slecht... ik zal een beetje onze reis uitleggen hoe we zijn gegaan.

Ik ben aangekomen in Holguin in het midden van het oosten van het land. Toen ik geland was stond ons moeder met jan, elizabeth en Rene (haar man) me op te wachten. Het was grappig om ze zo te zien waaien en juichen. Ze hadden een auto gehuurd na een week in een All-in hotel. Met de auto gingen we rond trekken maar naar waar...
De eerste nacht zijn we in holguin bij een tante van rene langs geweest en daar een feestelijke maaltijd gekregen. Ze was enorm blij met een Westmalle en ze vond het lekker. Jan ging bijna door het dolle heen toen hij het fleske zag. Hij drinkt normaal elke avond een trippel en een week zonder was duidelijk al een gemis. De tante kwam geregeld uit de keuken om te zien of we wel voldoende aten en spoorde ons nog aan om meer op ons bord te scheppen. Zo vriendelijk en lief.
De dag erna hebben we het centrum aan gedaan en zijn we op een uitkijkpunt nog wat foto's gaan trekken.
daarna was het richting Santiago de Cuba.
Daar bij vrienden van de familie aangekomen om daar te slapen hebben we ons gerief uitgepakt. Daarna was het direct naar de familie van rene want daar hadden ze nog eens een feestmaaltijd klaar gemaakt. man man man. Het was zo lekker, zijn lamsstoofpotje kon niet tippen aan belgisch stoofvlees. ik heb als het mogelijk was nog meer gegeten als de eerst avond.
Het klikte direct. ookal verstonden mijn ouders (voor de gemakkelijkheid mijn ouders = jan en mama) hun niet en moest rene en elizabeth alles vertalen heel de tijd. De sfeer zat goed en er werd goed gelachen. Toch boeiend om zo een internationale samenkomst van ouders van een getrouwd koppel te zien. ik was vereerd om er bij te mogen zijn.

Vanuit santiago hebben we wat uitstapjes gedaan langs de kust. 3 dagen na ons aankomst zijn we nog verder oostwaarts getrokken om naar baracoa omstreken te reizen. Onze tocht met 5 was de moeite. ze hebben een grote lus gemaakt.

Ik heb enkele goeie gesprekken gehad met mijn mama. We verstaan elkaar terug een beetje beter. Dat is het belangrijkste he. en Ik ben ook enorm blij dat ik Rene en Elizabeth beter heb kunnen leren kennen.

Nu zit ik in Havana. Het is wel niet zo gemakkelijk om alleen te reizen. Alle om te reizen wel maar altijd alleen rond te lopen. dat begint toch nu al na 3 dagen te wegen. We maken er het beste van en eum ook wel eens van genieten om mijn plan te moeten trekken. alle mijn tijd zit er weeral op.

Toedels en ik laat nog wel iets van mij horen. KUS KUS KUS en bedankt voor de reacties

Electro party is invented in cuba

Amaai mijn botte, juist een lange trip van 12 op een bus gezeten om in havana te geraken... de trip met mijn ouders is voorbij. now it's on my own!!!

een paar dagen geleden een prachtig feestje gehad op het dak van een casa cultural. was bangelijk. nog eens eidnelijk wat nieuwe muziek en mij eens goed kunnen laten gaan. Ik moest wel de schaamte overwinnen van al de blikken want ik was de enigste toerist. maar dat lukte mij goed met mijn fles havana club ron. mmmm

Nu ga ik de Malecon eens afwandelen!!! de balle mannen

Hey mensen,
 
Wiow wiow,
 
We hebben dus nog enkele dagen doorgebracht in santiago. De familie van rene echt goed leren kennen en we hebben er allemaal van genoten. Hij heeft speciaal voor ons een varken geslacht en klaar gemaakt op zo'n lekkere manier. het 4 uur laten sudderen op een houtvuur in de tuin. Wiow gekruid met look en ajuin en kervel dat het om handen en vingers van af te likken.
 
Nu zitten we in Baracoa. we zijn langs Guantanamo gereden maar we hebben geen amerikanen gezien of zo ;( die zitten ver buiten de stad. onderweg zijn we vroeger moeten stoppen omdat het donker werd. Hier kan je dus snachts niet rijden als je de weg niet kent. Er zitten zoveel putten in de weg en snachts is het onmogelijk om die te zien dus moesten we wel overnachten in een campadore. dat is eigenlijk een slaapplaats voor cubanen die onderweg zijn of van huis ver weg werken. wat een embarmelijke toestanden. ons moeder en jan al helemaal geshocked. nu ze toch ouder worden hebben ze een basis luxe nodig. Zover is duidelijk. Ondertussen al bijna elke dag in de zee gezwommen. en juist enorm goed gefrisbeeet op een zwart strand.
 
Hier krijg ik het nooit koud. ik loop door de dag altijd te zweten en 'savonds is zelfs een marcelleke te warm eigenlijk maar je kan hier moeiljik naakt rondwandelen. we eten hier bijna voor 30 euro met 5 personen en enorm uitgebreidt. Het is een heerlijkheid. Slapen en eten is bijna het duurste. daarnaast kan je eigenlijk overal eten vinden op straat voor 20eurocent. Er zijn ook 2 verschillende soorten restaurants. Pesos tegenover dollar plaatsen. Met de familie van rene bijvoorbeeld hebben we met 9 gegeten voor 15 euro en gedronken voor 10. dat zijn zotte prijzen gewoon.
 
Ik heb besloten om toch naar Havana te reizen dus... het wordt nog spannend
 
Bedankt hanne om te reageren.
 
Kus kus tijd is op

Cuba 1.0.1

Ammai mensen,
wat een land is het hier. De eerste dagen zijn echt al een shock geweest! we kwamen aan en moest al direct mijn spaans boven halen bij de douane. ja ik heb er het beste van gemaakt en mocht toch door :-) alle geluk kwamen mijn ouders, Elisabeth en Rene mij daar ophalen dus kon ik terug mij op mijn gemak voelen. Voor juist een half uur. door de straten van Holguin aan het rijden en mijn beeld dat ik had opgehangen van cuba was al niets meer waard. De mensen rijden hier rond met zelf gemaakte fietsen. fietsen met een zijspan, fietsen zonder banden, fietsen ... man ge kunt het u niet geloven. Er rijden natuurlijk ook de bangelijkste auto's rond. WEO0-AF

We zijn direct naar de tante van rene gereden en werden zo warm onthaalt. Het eerste wat ze zei was dat het ons huis was, we moesten eens durven om ons niet thuis te voelen. Ze pakten mij al direct vast en ik voelde mij verlegen.
Dan zijn we wat gaan rondwandelen in de wijk. een bewonerswijk waar een echte markt was. IK kon mijn ogen niet geloven. SSSHiiit man. er stonden dus echt mensen met misschien 10 zakjes kruiden, een andere met 1 zak aardappelen en nog een andere met 7 worsten. Dan nog wat nootjes en dat was het. Dan zie je dus echt hoe ver het gekomen is. De markt is in baksteen en het zijn dus voorgebouwde kraampjes waar er van de 30 over de grote van een plein misschien 7 bezet zijn.
iets verder staan ze dan met de laadklep van een camion open en verkopen ze vis> terug in het huis van de tante zegt Lizz tegen rene dat ze vis aan het verkopen waren en ze kijken zo precies of we liegen. "dat kan niet"
het eten was zo lekker, zo lekker. en af en toe kwam de tante uit de keuken om te zeggen dat we meer moesten eten, alle nog meer manneke, flink eten en ik heb dat dan ook gedaan tot ik echt echt echt maar dan ook echt niet meer kon. Zo lekkere kip en rijst en advocato's en amaai alles zo lekker. ons mama zei nog dat de smaak van de kip haar terug bracht naar haar kindertijd. toen de kippen nog een hormonen gevoederd kregen en zo puur waren. Het was zonder overdrijven zo lekker.

De tante had voor ons een slaapplaats geregeld in holguin en we zijn er dan naartoe gereden. de nonkel reed mee (dus dat wilde zeggen dat hij ook helemaal terug moest wandelen, maar dat is allemaal niet erg hier) leuke mensen een friends in het engels. Nog even naar het centrum om water te zoeken. Hier is het dus echt zo dat de mensen zomaar een winkel een paar keer binnen stappen per week om te zien wat ze in huis hebben. dus wij moesten ook aan 6 winkels gaan vragen of ze nog water hadden. een paar ruige mensen en 1zatlap tegen gekomen. ebn ik kon mijn bed in kruipen met de eerste en de diepe indrukken van die dag.

dag 2 zijn we naar Santiago de Cuba gereden. Eerst wat geld gaan afhalen en rond gewandeld. grappig om de winkels zo leeg te zien. alle grappig...?
Santiago de cuba is de geboortestad van rene en dus waar zijn familie woont. Zo'n lieve mensen en bangelijke mensen. De vader was speciaal een lam gaan kopen om aan ons te geven, klaar gemaakt natuurlijk. Zo lekkere vlees heb ik nog nooit gegeten. een soort stoofpotje, man man man. Ik heb de vader laten beloven dat hij mij zijn geheim recept ging geven. Maar alleen zei hij als ik het dier slacht. omdat een levend dier hier goedkoper is dan een geslacht kopen ze ze levend en dat is dan de deal dat we gemaakt hebben. Pfff wat een leven.
\
ik ga afronden en kom later de rest vertellen.

groetjes aan iedereen

ps; ben benieuwd of mijn foto's gaan lukken want ben weer analoog aan het trekken. (thanks Kjell)