Pura Vida

Hey mensen!
 
Dus ja, nog drie dagen en we zitten in de US of A! Dan zit het deel van Centraal Amerika er op en komt het einde toch weeral iets dichter bij. Hanne heeft het niet graag als ik de ernst van de komende vliegtuigtrip benadruk. Mijn gevoel is dat, en zo heb ik het ook ervaren met al de andere grensposten, je lang op voorhand weet wanneer je de die vliegtuigtocht gaat nemen maar dat het altijd ver weg lijkt. Het maakt het voor mij ook altijd wel gemakkelijker wanneer mijn gevoel zegt dat het nog ver weg is. Mijn ervaring heeft me geleerd dat je nooit het idee hebt dat je iets verlaat, zelfs niet als je de grens persoonlijk overwandeld. Je krijgt dit gevoel pas na enkele dagen of een week. Dan merk je pas de verschillen en beginnen die harde naar voren te treden in je bewuste gedachten. Maar deze situatie is helemaal anders. Het feit dat we effectief centraal amerika achterlaten en naar de US of A gaan is raar. Nu ben ik er mij wel hard van bewust. ook omdat we al in de US of A zijn geweest en dat we dus wel degelijk weten wat er allemaal zal veranderen!
 
Ik had een stukje in mijn dagboek geschreven over het verlaten van Centraal Amerika wat ik graag met jullie deel.
 
Ja man, nog 5 dagen in Centraal Amerika en dan zit er veel op. Spaans spreken zal verminderen. Ik ga het eigenlijk wel missen. Onze rugzakken dragen, wat ik iets minder ga missen, maar toch, het avontuur van met je rugzak aan een te drukke bus terminal te staat gaat er samen met weg. Het avontuur van backpacker wordt omgetoverd naar een road trip. Wat gaan we nog achterlaten? Het warme tropische weer. Niet hoeven na te denken over truien en gewoon altijd een marcelleke aantrekken ´smorgens´.
 
We hebben gisteren zo een beetje ons reisplan opgesteld voor amerika. Het viel me op dat we op dat moment een enorm goed team zijn. Hanne vertelde wat zij allemaal gelezen had en wat haar was bij gebleven. Wat we dus ongeveer zeker moesten doen. Aan de hand van haar vertellen en die plannekes schreef ik op wat hanne voorstelden en maakte het iets concreter. Plakte er aantal dagen op, wegen die we moesten nemen en dorpen waar we best konden blijven slapen. Nice work you two.
 
Nu zitten we dus bij Manuel Antonio! We hadden een dillema of we naar hier gingen komen of we ineens naar San Jose gingen gaan omdaar de bloementjes buiten te zetten. Ik ben blij dat we naar die, toch iets toeristisch, aardsparadijs zijn gekomen. Enorm veel mooie meisjes in bikini´s met de typische amerikaanse though guy er naast. Schoon strand en zalige palmbomen. Het plan voor de komende twee dagen is, rum drinken, onze colones op doen, alle das toch mijn plan... en nog eens goed verbranden voor de laatste keer!
 
 
Vandaag zijn we naar het natuurpark geweest van Manuel Antonio. het prachtigste strand dat we waarschijnlijk al gezien hebben, en met onze ervaring wilt dat heel wat zeggen! De fotos volgen nog... We hebben nog heel wat grappige aapjes gezien en ik blijf maar zoeken naar een waterval die er ergens moest zijn. Tevergeefs. Het zee water was warmer als 27 graden. Zo ie zo, en ik heb vandaag mijn thermometer er eens bij genomen en het bleek hier 32 graden te zijn. Aan dat weer zijn we dus nu echt gewoon he. Ik had er al lang niet meer bij stil gestaan maar fuck wij gaan bevriezen in Belgien land. Alle geluk gaat US of A ons toch een beetje voorbereiden op de koude. We gaan namelijk langs de Rockies and misschien langs Aspen. Daarna nog meer naar het noorden langs de Canadeese grens. We willen langs een bergpas rijden waarvan het nog een grote kans is dat die is ingesneeuwd. Dus even van het ene extreme naar het andere binnen een maand tijd. Maar daarna gaan we terug naar Los Angeles om hopelijk mijn surf kunsten te verfijnen en het zalige weer terug te ontvangen!
 
 
Ik besef meer en meer dat het einde er aan zit te komen. Ik zit met gemengde gevoelens omdat ik wel effectief ook wel eens graag thuis zou willen zijn, ook al is het daar koud en gaan er maar weinigen mij herkennen! En langs de andere kant heb ik hier niet te klagen. Ik denk dat ik en hanne het nog gaan overleven met elkaar. :-) nee het gaat eigenlijk beter en beter. En al de avonturen houden me wel bezig. Maar mijn geld is bijna op... kan gebeuren he!
 
Het feit is dat ik toch wel veel mensen mis en dat ik hoor af en toe dat er enkele zijn die behoorlijk blij gaan zijn als ik terug ben. Ik weet niet  hoe het gaat zijn om terug te zijn, maar voor mij is het weer een nieuw avontuur! Ik vertelde vandaag nog tegen hanne dat we vaak zeggen: WTF waar zitten we nu toch weeral! En dat het grappig gaat zijn als ik op de handschoenenmarkt zit in het zonneke een goei bierke te drinken en NET hetzelfde kan denken! Het blijven allemaal avonturen die elkaar opvolgen! ook het thuis komen en zijn!
 
Ik vrees dat ik in de US of A niet zoveel zal kunnen bloggen omdat daar niet veel internet cafes zijn... Maar ik ga mijn best doen!
 
Love you all!!!!
And Pura Vida is an expression from Costa Rica meening enjoying life and the trip!





 

---

Je hele online leven op één stek? Ontdek Windows Live!